Стихи
Проза
Разное
Песни
Форум
Отзывы
Конкурсы
Авторы
Литпортал

Победители МФК "Юная Росса", (Версия Эсперанто). А Сигачёв


Победители МФК "Юная Росса", (Версия Эсперанто). А Сигачёв
http://blogs.privet.ru/community/PETROGRAD-LENINGRAD-PETERBURG/109232762

ПОБЕДИТЕЛИ МЕЖДУНАРОДНОГО ФЕСТИВАЛЯ КОНКУРСА «ЮНАЯ РОССА», (ВЕРСИЯ ЭСПЕРАНТО)

Дорогие юные друзья! Завершился Фестиваль-конкурс «ЮНАЯ РОССА». Редакционной коллегией тщательно изучены все произведения, присланные на конкурс. Работы, которые здесь представлены, признаны лучшими произведениями конкурса. Их настоящая публикации в сети Интернет – Стихи ру / Проза ру, предполагает выдачу лицензионного номера публикации. Произведения победителей Фестиваля конкурса опубликованы здесь в алфавитном порядке (по фамилиям авторов произведений). Некоторые из этих произведений будут оформлены в качестве песен и дополнительно опубликованы в глобальной сети Интернет
Ждём ваших предложений по сотворчеству, по адресу:
121069, Москва, ул. Б. Никитская, д. 50/ 5 стр.1 (С пометкой – МФК «Юная Росса»)
СИГАЧЕВ АЛЕКСАДР АЛЕКСАНДРОВИЧ

INTERNACIA FESTIVALO KONKURSO gajnantojn "Junaj Ross", (VERSION Esperanton).


Karaj junaj geamikoj! La festivalo-konkurso "Juna Rusio". Eldona Komitato atente konsideris ĉiuj verkoj senditaj al la konkurso. La verko prezentas ĉi tie, konsiderita la bonaj laboroj de la konkurado. Ilia vera eldonejon en Interreto - Poemoj py / Prozo py engaĝas elsendi la permesilo nombro de la publikigo. Verkoj el la venkintoj de la Festivalo konkurado estas eldonitaj tie en alfabeta ordo (per aŭtora nomo produktoj). Kelkaj el tiuj verkoj estos procesitaj kiel kantojn kaj aldone eldonita en la Interreto
Antaŭĝojas viajn sugestojn por co-kreo, ĉe:
121069, Moskvo, ul. B. Nikitskaya 50/5 pagxo 1 (markitaj - IFC "Juna Rusio")
Sigachev Aleksadr Alexandrovich


* * *
Не дичок в наших рощах созреет,
Коль взлелеяны и зацвели!..
Там, где вороны только галдели, -
Молодые поют соловьи!..
Если с песнями день светлый прожит,
Если с песнями сердце в ладу,
Никакая пучина не сможет
Колебать в поднебесье звезду...
Журавлям в нашем небе не тесно,
Их купают восход и закат...
Так лети наша юная песня,
Сокликая в полёт журавлят!..
Славься, певчее юное племя,
Буду долго смотреть вам вослед...
Верно, дарит мне новое время
Счастье, - выше которого нет!..

***
Ne Wilding en nia boskoj matura,
Kohl gardata kaj floras! ..
Kie korvoj nur klakadis -
Junaj najtingaloj kantas! ..
Se la kantoj hele tago vivis,
Se la kanto de la koro trankvila,
Neniu abismo ne povas
Svingiĝi en la ĉielo stelon ...
Gruoj en nia ĉielo estas ne plena,
Ili banas la sunleviĝo kaj sunsubiro ...
Do flugu niaj junuloj kanto
Zhuravlev Soklikaya fluganta! ..
Saluton de junaj kantistoj tribo
Mi rigardas al vi dum longa tempo sekvis kostumo ...
Estas vera, donas al mi novan tempon
Feliĉo - supre, kio ne estas! ..


ПОБЕДИТЕЛИ КОНКУРСА - В АЛФАВИТНОМ ПОРЯДКЕ ФАМИЛИЙ

Winners - laŭ alfabeta ordo de la nomoj

Астрецова Светлана, г. Москва

* * *
Листья медные, листья червонные,
А над озером - радуги арка!..
Мы гуляем, немного влюблённые,
По старинной аллее парка...

Мы, влюблённые в небо осеннее,
Мы, влюблённые в рыжие клёны;
Где-то слышится тихое пение
И неясной мелодии звоны.

Этот день, как твоя улыбка,
Как туман, как осенняя пряность –
Слишком бархатно, слишком зыбко,
Слишком мало улыбок осталось...

Всё равно в безымянные дали
Мы скользнём с отшумевшей листвою,
Да и, кажется, мир бы отдали,
Потому, что он наш с тобою!..

Это всё мне когда-то снилось
Или в кружеве звёзд показалось –
Мне улыбка твоя, как милость,
Как туман, на прощанье осталась...

Мы гуляем, немного влюблённые,
По старинной аллее парка.
Листья медные, листья червонные,
А над озером - радуги арка...

Astretsova Svetlana, Moskvo

***
Kupra lado, folioj Cervone,
Kaj super la lago - ĉielarko arko! ..
Ni iru iom amo,
Laŭ la malnova strateto de la parko ...

Ni enamiĝas kun la ĉielo,
Ni estas en amo kun ruĝaj arces;
Ie aŭdis mildan kantadon
Kaj kovras melodioj sonora.

Tiu tago, kiel via rideto,
Kiel nebulo, kiel aŭtuna spico -
Tro milda, tro pigra,
Tro malmultaj ridetoj forlasis ...

Ankoraŭ donis sennoma
Ni planas kun otshumevshey sudario,
Kaj, ŝajne, la mondo estus donita,
Ĉar li estas nia kun vi! ..

Tio estas ĉio mi iam revis
Aŭ en punta steloj ŝajnis -
Mi vian rideton, kiel favoro,
Kiel nebulo, adiaŭ restis ...

Ni iru iom amo,
Laŭ la malnova strateto de la parko.
Kupra lado, folioj Cervone,
Kaj super la lago - ĉielarko arko ...

Аристов Андрей, г. Киров

* * *
На пороге нового века,
На краю временной межи
Покосилась изба-калека
В деревенской лесной глуши.

И окон глазницы пустые
Слепо смотрят в гнилой плетень.
Сколько их таких по России –
Позаброшенных деревень!

А скажите: куда людям деться
От родимого-то угла?
Обитаю здесь с малолетства,
А в те поры деревня жила...

Что имеют, тем и радеют:
Дом, корова и огород.
Пашня брошена, хлеб уж не сеют,
Словом, здесь уж последний народ...

Свирепеют метели и грозы
Над заброшенною землёй,
А поля зарастают берёзой,
Да бурьяном, да лебедой...

Старый тополь, чёрный колодец
Да скелеты прогнивших слег...
Избы – в землю. Вот так уходит
Деревенский двадцатый век.

Andrei Aristov, Kirov

***
Je la fino de la jarcento,
Ĉe la rando de provizora limŝtono
Kabano okuloj lama
En la kampara dezerto.

Kaj la fenestroj estas malplenaj okulo bazoj
Blinde serĉis en putra barilon.
Kiel multaj el ili en Rusio -
Pozabroshennyh vilagxoj!

Sed diru al mi: kie homoj foriri
De tiu angulo, kara?
Vivis tie ekde infanaĝo,
Kaj en tiuj tagoj la vilaĝo vivis ...

Ke ili havas, des pli popolo montri zorgo kaj:
La domo, bovino kaj ĝardeno.
Forlasis terrazgo, pano, mi ne semu
Mallonge, ankaŭ ĉi tie la lasta homo ...

Svirepeyut ventisqueros kaj tempestoj
Sur forlasitaj landon
Kampa kovrita kun betulo
Jes, herbaĉoj, jes cignoj ...

Malnova poplo, nigra truo
Jes putriĝo skeletoj malsupreniris ...
Kabano - en la grundo. Tio estas ekster
Vilagxo dudeka jarcento.

Алпатова Елизавета, г. Оренбург

СЕКУНДЫ, МЫСЛИ И СЛОВА

То время бешено стремится,
Сбивая стрелки на лету,
В своей стеклянной колеснице,
А мы кричим часам: "Ату!

Лови, держи за хвост минуты", -
Хоть эти звери не видны,
На них набросили мы путы,
И не заметив их длинны.

Теперь текут часы спокойно,
Струясь, как вязкая смола –
В цепях держать мы не достойны -
Секунды, Мысли и Слова!..

Я ЛЮБЛЮ

Я люблю, когда небо плачет:
Свет искрится в кристаллах слёз.
Эта осень так много значит
С её тихой беседой берёз.

Я люблю эту тёплую влажность –
Испаренья асфальтовых дюн;
И бетонного дома этажность,
Где с балкона спускается вьюн.
Я люблю оживленье природы:
Запах пряный - набухшей земли,
По камням шелестящие воды,
Словно дети огромной змеи.

Я люблю шум дождя ночного,
Не тревожимый шумом дорог.
Его шёпот снова и снова
Заставляет ступать за порог...

ХОРС

Зябкие сумерки. Зяблики.
Зяблики жмутся к ветвям.
Небесные мчатся кораблики
На встречу морским кораблям.
Мертвые улицы. Юноши.
Юноши сходят с ума.
Бродят впотьмах до полуночи –
Прошлого давит сума.
Свежие росы. И птицы.
Птицы плетут свою трель.
Родниковой воды бы напиться,
Смотреть, как колышется ель...
Жгучие камни. И девушки.
Девушки вышли к реке.
И корки горячего хлебушка
У каждой - зажаты в руке.
Рассветы и зори. Закаты.
Свой цикл светило вершит.
Румяные щеки покаты,
А Лико - сверкающий щит.

Alpatova Elizabeth, Orenburg

Sec, penso kaj parolo

Dum freneze serĉas
Asolando sagojn sur la muŝo,
En glaso ĉaro
Kaj ni krias Tempo: "Ata!

Catch, teni la vosto momento, "-
Kvankam tiuj bestoj ne estas videbla,
Ili ĵetis al ni katenojn
Kaj ne vidi ilin longe.

Watch nun fluas kviete,
Jetoj, kiel viskoza rezino -
En cirkvitoj ni ne meritas teni -
Due, Pensoj kaj Vortoj! ..

I LOVE

Mi amas ĝin kiam la ĉielo ploras
Lumo ekbriloj en kristalo larmoj.
Tiu falo signifas tiel
Kun lia kvieta konversacio betuloj.

Mi amas la varma humido -
Vaporiĝo asfalto dunoj;
Kaj konkretaj etaĝoj hejme,
Kie de la balkono malsupren Loach.
Mi amas la vibra naturo:
La odoro de pika - inflamo landon
La ŝtonoj susurado akvo
Kiel infanoj grandega serpento.

Mi amas la sonon de pluvo tranokte,
Senordigis ne per la bruo de la vojoj.
Lia flustras denove kaj denove
Igas vin eliri la pordon ...

HORSE

Chilly krepusko. Fringoj.
Fringoj parapetarse al la branĉoj.
Ĉiela raso boatoj
Por renkonti la ŝipoj.
Morta Street. Infanoj.
Junaj viroj iru freneza.
Vagadi en la mallumo ĝis noktomezo -
Alŝutitaj premas sumo.
Freŝa roso. Kaj la birdoj.
Birdoj teksi sian trilo.
Printempo akvo por trinki,
Rigardas kiel la balanciĝantaj abio ...
Burning ŝtonoj. Kaj la knabinoj.
La knabino iris al la rivero.
Kaj varman panon ŝelo
Ĉiu - premis en la mano.
Sunrises kaj sunsubirojn. Sunsubirojn.
Lia ciklo de lumo estas kompleta.
Rosy vangoj ruliĝis,
Al Liko - brilantaj ŝildo.

Александрова Анастасия, Кировская обл.

* * *
Ночами не спится поэту,
Поэта терзают сомненья.
Не знает он: та или эта?
Он жаждет знаменья.

Он жаждет открытий,
Он жаждет духовного блюда:
Котлеты событий,
Пюре из знакомого люда.

Он голоден, бедный,
Мурлычет душа-пищевод.
Несчастный и бледный,
Вступает он в крестный ход.

И с мыслью о Боге
Он вышел рассветной порой.
Стою на пороге,
И жду его очень домой.

Anastasia Alexandrova, Kirov.

***
Nokte mi ne povas dormi poeto,
Poeto plagado por dubojn.
Li ne scias: tiu aŭ alia?
Li avidas standardon.

Li avidas malkovroj
Li avidas spirita pladojn:
Kotletojn eventoj
Pure familiara popola.

Li estas malsata, malricxa,
Purrs animo-ezofago.

Агнивцев Н.

* * *
Город гранита. Отсвет в каналах…
Город Петровских надежд исполнений,
Солнце блистает в твоих величавых,
Сильных волнах, проглянув на мгновенье.
Будь же спокойна, морская столица,
Все непогоды, шторма, ураганы
Выдержит Адмиралтейская спица,
Блеском своим, озаряя туманы.
Площадь Дворцовая. Сонные камни
Залиты светом луны молчаливым –
Эта картина всё так же близка мне,
Как непонятна, тиха и красива.

Святы мосты Петербурга, заставы,
Святы дворцы, подворотни, канавы,
Не для иконы слова – для державы,
Детищу гения – вечная слава…
Трудно быть Богом…
Трудно быть Богом. Я знаю. Но, видимо, надо.
Иначе снежинкам на землю не падать уже,
Иначе по осени вновь не кружить листопаду,
Мечтам не летать, заходясь на крутом вираже.
Я рвусь в неизвестность, а, может быть, и в неизбежность.
Но, верю, дождётся меня на далеком пути
Моя приходящая тихая сонная нежность,
И сил не достанет покинуть ее и уйти.
Так вот, это будет потом. А сейчас – лишь дорога,
Где нужно собрать все задумки, дорваться до звёзд –
Они же спускаются, верю, - смущаясь немного,
Порой вылезают из теплых, насиженных гнёзд.
Мне нужен весь мир, вся Галактика, все настроенья,
Вся гамма желаний – и чтоб непременно сбылись!
Не зря же случилось на свете такое мгновенье,
Когда эти странные мысли со мной родились!

НОВАЯ МОЛИТВА (дорогой моей Крестной)
Всё. Попался. Вот и я.
Здравствуй, Боже…
Не жалей, прошу, меня –
Будь построже.
Не давай, коли предам,
Мне спасенья.
Я пришел в твой светлый храм
Не в забвенье.
Может, смерти попросить,
Если струшу –
И за то прошу простить
Мою душу.
Грех оставь, я не затем
В церкви шумной.
Вот, стою – потерян, нем,
Полоумный.
Просто нужно было знать
Непременно,
Что меня Ты будешь ждать
Нощно, денно…

Mizera kaj pala,
Ĝi venas en procesio.

Kaj kun la penso de Dio
Li forlasis la tagiĝo foje.
Mi staras ĉe la pordo,
Kaj atendi Lian tre hejmo

Алаёнкова Юлия, Лисунец Ольга Семёновна, г. Москва

ВЕСНА НА «НАГОРНОЙ»

Снова с «Нагорной» бегут ручейки,
И напевает весна...
Вот мы становимся - выпускники,
Нам расставаться пора...

Школа-лицей на «Нагорной» - наш дом,
Скворушки, слышишь? – поют:
- Скоро, друзья, мы из школы уйдём,
Сердцем останемся тут...

Припев:
Быстро промелькнули школьные года...
Огонёк оставим в сердце навсегда.
Школу на «Нагорной» позабыть нельзя;
Вальс свой посвящаем вам, учителя!..

Школа сроднила друзей навсегда,
Дружба приходит не вдруг...
Не позабыть никогда, никогда
Добрых учительских рук!..

Вот мы становимся выпускники,
Нам расставаться пора...
Дружно с «Нагорной» бегут ручейки,
И напевает весна:

Припев:
Быстро промелькнули школьные года...
Огонёк оставим в сердце навсегда.
Школу на «Нагорной» позабыть нельзя;
Вальс свой посвящаем вам, учителя!..

Alaenkova Julia Lisunets Olga S., Moskvo

Printempo ON "Nagorno"

Denove kun la "Prediko" kuri riveretoj,
Kaj kantas printempo ...
Jen ni estas - diplomo
Ni estas parto tempo ...

Alta lernejo estas la "Prediko" - nia domo,
Skvorushki, vi aŭdas? - Sing:
- Baldaŭ, miaj amikoj, ni preni el lernejo,
Mia koro restos ĉi tie ...

ĥoro:
Rapide ekbrilis la lerneja jaro ...
Lasu la lumo en la koro por ĉiam.
Lernejo en "Prediko" ne forgesu;
Valso vian dediĉi al vi, instruistoj! ..

Lernejo simila amikoj ĉiam
Amikeco ne venas subite ...
Ne forgesu neniam, neniam
Bonan instruistoj manojn! ..

Jen ni estas diplomitoj,
Ni estas parto tempo ...
Unísono kun la "Prediko" kuri riveretoj,
Kaj kantas printempo:

ĥoro:
Rapide ekbrilis la lerneja jaro ...
Lasu la lumo en la koro por ĉiam.
Lernejo en "Prediko" ne forgesu;
Valso vian dediĉi al vi, instruistoj!

Агнивцев Н.

* * *
Город гранита. Отсвет в каналах…
Город Петровских надежд исполнений,
Солнце блистает в твоих величавых,
Сильных волнах, проглянув на мгновенье.
Будь же спокойна, морская столица,
Все непогоды, шторма, ураганы
Выдержит Адмиралтейская спица,
Блеском своим, озаряя туманы.
Площадь Дворцовая. Сонные камни
Залиты светом луны молчаливым –
Эта картина всё так же близка мне,
Как непонятна, тиха и красива.

Святы мосты Петербурга, заставы,
Святы дворцы, подворотни, канавы,
Не для иконы слова – для державы,
Детищу гения – вечная слава…
Трудно быть Богом…
Трудно быть Богом. Я знаю. Но, видимо, надо.
Иначе снежинкам на землю не падать уже,
Иначе по осени вновь не кружить листопаду,
Мечтам не летать, заходясь на крутом вираже.
Я рвусь в неизвестность, а, может быть, и в неизбежность.
Но, верю, дождётся меня на далеком пути
Моя приходящая тихая сонная нежность,
И сил не достанет покинуть ее и уйти.
Так вот, это будет потом. А сейчас – лишь дорога,
Где нужно собрать все задумки, дорваться до звёзд –
Они же спускаются, верю, - смущаясь немного,
Порой вылезают из теплых, насиженных гнёзд.
Мне нужен весь мир, вся Галактика, все настроенья,
Вся гамма желаний – и чтоб непременно сбылись!
Не зря же случилось на свете такое мгновенье,
Когда эти странные мысли со мной родились!

НОВАЯ МОЛИТВА (дорогой моей Крестной)

Всё. Попался. Вот и я.
Здравствуй, Боже…
Не жалей, прошу, меня –
Будь построже.
Не давай, коли предам,
Мне спасенья.
Я пришел в твой светлый храм
Не в забвенье.
Может, смерти попросить,
Если струшу –
И за то прошу простить
Мою душу.
Грех оставь, я не затем
В церкви шумной.
Вот, стою – потерян, нем,
Полоумный.
Просто нужно было знать
Непременно,
Что меня Ты будешь ждать
Нощно, денно…


Agnivtsev N.

***
Granito Urbo. Brilon en la kanaloj ...
Urbo esperas Peter agadoj
La suno brilas en via majesto,
Forta ondoj, proglyanuv dum momento.
Do estu trankvila, la maro ĉefurbo,
Ĉiuj vetero, tempestoj, uraganoj
Staru Almirantazgo nadlo,
Lia brilo, lumigante la nebulo.
Palaca placo. Dormema ŝtonoj
Luno silenta -
Ĉi tiu pentraĵo estas kiel proksime al mi,
Ne estas certe, trankvila kaj bela.

Sankta pontoj Peterburgo antaŭita
Sankta palacoj, enirejoj, fosaĵoj,
Neniu vorto por la ikono - por potenco,
Ideo de genio - la eterna gloro ...
Estas malfacile esti Dio ...
Estas malfacile esti Dio. Mi scias. Sed ŝajne ne.
Alie, la neĝaj flokoj falis sur la teron ne jam,
Alie, la falo denove rondiranta fali folioj,
Revoj ne flugas, iru sur la akra turnon.
Mi longe en la nekonata, kaj, eble, al la nepra.
Sed, kredu min, atendu La Vojo
Mia alveno kvieta dormema tenereco
Kaj devigi ne deiri ŝi kaj eliri.
Nun, estos tiam. Kaj nun - la sola vojo,
Kie vi bezonas kolekti ĉiujn ideojn, falos avide al la steloj -
Ili iras malsupren, mi kredas - iom embarasita,
Kelkfoje ni eliru el la varma, malnovaj kvartaloj nestoj.
Mi bezonas la tuta mondo, la tuta galaksio, la humuro,
La tuta gamo de deziroj - kaj tio certe realiĝos!
Ne por nenio okazis en la mondo ĉi momento,
Kiam tiuj strangaj pensoj al mi naskiĝis!

NOVA PREĜO (mia kara madrina)

Ĉiuj. Gotcha. Jen mi estas.
Saluton, Dio ...
Ne bedauxros, mi estas, mi estas -
Esti pli strikta.
Ne donu, se mi lin transdonos,
Mia savo.
Mi venis al via lumo templo
Ne en forgeso.
Eble morto demandi
Se strushu -
Kaj por ke Mi petas pardonon
Mia animo.
Lasu peko, tiam mi ne
La preĝejo brua.
Jen mi staras - perdis ĝin,
Freneza.
Nur bezonas scii
Certe,
Kion Vi atendu min
Ĉiunokta, tago ...

Агапова Зинаида, Московская область

В ПОДМОСКОВНОЙ ЭЛЕКТРИЧКЕ

Неслась стрелою электричка,
В ней, раскрывая свой талант,
Про медсанбат и медсестричку
Пел песни старый музыкант.

Он пел про зимнее ненастье,
Про корабли и океан,
И прослезился вдруг от счастья,
Сидевший рядом ветеран.

Потом сменилось настроенье –
Баяна вывернулся мех,
И началось другое пенье –
Частушки он запел под смех...

Неслась всё дальше электричка,
Светил вагонный тусклый свет.
Прощаясь, спел он всем «Маричку»
Под звон заслуженных монет.

Потом сошёл на перегоне,
Махнув попутчикам рукой.
И тихо стало так в вагоне,
И снизошёл на всех покой.

ВОЗВРАЩЕНИЕ

Весенним утром журавли
Домой в Россию возвратятся,
И красотой родной земли
В полёте будут наслаждаться.
Я птицам помашу рукой,
Они ответят мне крылами...
И, обретя в душе покой,
Займусь текущими делами.

Agapova Zinaida, Moskvo regiono

En la antaŭurboj dormoĉambro trajno

Trajno rapidis kiel sago,
En ĝi, malkaŝante sian talenton
De la kampo hospitalo kaj flegistoj
Kantis malnovan muzikisto.

Li kantis pri la vintro ŝtormo,
Pri la ŝipoj kaj la oceano,
Kaj subite, larmoj de feliĉo,
Sidadis apud veterano.

Tiam la ŝanĝo de humoro -
Bayan tordis pelto
Kaj alia komencis kanti -
Ditties li kantis al ridado ...

Balais pluen trejni,
Lumiloj ĉaro krepuska lumo.
En adiaŭa, li kantis la tuta "Marichka"
La Clink da moneroj honoris.

Poste li iris en la sekcio,
Skuante la manon al ulo vojaĝantoj.
Kaj farigxis tiel silenta en la aŭto,
Kaj venis sur la tutan paco.

Reiru

Printempo mateno Gruoj
Reiru hejmen al Rusio,
Kaj la beleco de sia denaska lando
Dumfluge ĝuos.
Mi ondo ĉe la birdoj,
Ili respondu al mi flugilojn ...
Kaj, trovinte paco en mia koro,
Eniru aktualaĵoj.

Авдеева Анастасия, г. Бузулук

С ОТЦОМ НА БУРОВЫЮ

Еще в раннем детстве я любила и чувствовала окружающую природу. И этим я обязана своему отцу. Нет, он не лесничий, ни охотник, ни колхозник, но его место работы и любимого развлечения - природа. Он был нефтяником, а еще рыбаком-любителем.
Где только я с ним не была. Например, на буровых, которые находились то в поле, то в небольшом смешанном лесу, то на берегу Волги или какого-нибудь озера, то у подножия высокого холма, с которого видно далеко всё вокруг.
Добираться до буровых скважин тоже было интересно. А транспорт самый разнообразный! Я помню даже будки на санях, которые прицепляли к тракторам и они, как черепахи, катили по заснеженному полю, оставляя за собой глубокие борозды.
А в самой будке топиться печка - буржуйка, кипятиться вода в чайнике. От печного огня блестят глаза и зубы буровиков. Тепло, шумно и весело. С раннего утра до вечера в синих сумерках или даже ночью добирались до нужного места - до буровой. Ночью она, как нарядный маяк, - вся в огнях в открытом снежном поле; а когда к ней приблизишься, она гремит и лязгает железом, пыхтит паром и шумит работающими дизелями.
И страшно и любопытно: что же там происходит? Да ведь это целый завод, правда, маленький. И вахта небольшая - восемь человек. Чтобы что-то сказать друг другу, нужно кричать прямо в ухо, поэтому рабочие понимают все по жестам, по глазам.
Идет спуск инструмента (стальных труб) в пробуренную скважину. Надрывно гудят дизеля - и тяжелый кран - блок взметается вверх. Там «верховой» прицепляет к нему свечу (так называется спаренная двадцати четырех метровая стальная труба). И она, как легкая соломинка, летит по воздуху к ротору, приворачивается, и кран - блок стремительно с оглушительным грохотом опускается вниз. И так продолжается, пока все трубы не будут спущены вниз в скважину. А там, на забое, на глубине около трех тысяч метров начинается бурение. Самая важная и самая продуктивная работа в этом деле. Прекращается грохот и лязг, и на смену надрывному визгу дизелей приходит размеренный гул работающего мотора: «ту-ту-ту-ту-ту-ту-ту».
Включаются насосы, которые подают глинистый раствор в скважину под давлением, и он циркулирует по всем «сосудам» этого маленького механического организма, который будет функционировать до тех пор, пока не добурится до нефтеносного или газового пласта. Летом ездить на буровую еще интересней: на вахтовой машине, на автобусе, а в последние годы даже на вертолете. Ух! Аж дух захватывает! Вот тут-то прекрасная возможность полюбоваться окружающей природой и помечтать.

Avdeev Anastasia Buzuluk

Kun lia patro por BUROVYYU

Eĉ en frua infanaĝo, mi sentis amis kaj la ĉirkaŭa kamparo. Kaj mi ŝuldas ke al mia patro. Ne, li ne estas la gamekeeper aŭ ĉasisto aŭ farmisto, sed lia loko de laboro kaj viaj preferataj entretenimiento - naturo. Li estis oilman, kaj pli fiŝkaptistoj.
Kie iam mi ne estis kun li. Ekzemple, la borado, kiu estis tiam en la kampo, en malgranda miksita arbaro, borde de la Volga aŭ ajna lago, ĉe la piedo de alta monteto, de kiu oni povas vidi la tutan vojon ĉirkaŭ.
Por atingi la putoj estis ankaŭ interesa. Al transporto la plej diversaj! Mi eĉ memoras la budo sur sledo, kiu estis kunigitaj al la traktoroj kaj ili ŝatas testudojn, ili stiris laŭ la neĝkovrita kampo, lasante profunda sulko.
Kaj en la budo ekscitita fornon - forno, bolas akvon en kaldrono. El la forno de fajro brilaj okuloj kaj dentoj drillers. Varma, brua kaj amuzo. De frua mateno ĝis vespero en la blua krepusko aŭ eĉ nokte, alvenante al la ĝusta loko - sondi. En la nokto, ŝi estas inteligenta lumturo - ĉiuj en flamoj en malfermita tereno de neĝo, kaj kiam ĝi proksimiĝis ŝi tintilojn kaj clanks fero, fumante vaporo kaj diésel operaciis bruon.
Kaj estas terura kaj estas scivola: kio okazas? Nu, estas planto, tamen, malgrandaj. Kaj ili rigardas malgranda - ok. Ion por diri al si, krii en sia orelo, tiel laboristoj komprenis ĉion sur la stano, en la okuloj.
Iras suben ilo (ŝtalo pipo) en la borita truo. Histerie zumante diesel - kaj malmola koko - koko bloko supren. Tie "ĉevalo" appends kandelon por li (tn ĝemelaj dudek kvar metro ŝtalo pipo). Kaj sxi, kiel lumo pajlo flugas tra la aero al la rotor, estas ŝraŭbita, kaj la gruo - la bloko kun surdiga bruego rapide desciende. Kaj tiel daŭrigas ĝis tuta pipon estos malsuprenirinta malsupren en la puto. Kaj tie, ĉe la malsupro, ĉe profundo de ĉirkaŭ tri mil metroj komencas bori. Plej grava kaj produktiva laboro en ĉi tiu kazo. Ĉesu klakado kaj klakado, kaj anstataŭita de histeriaj squeal diesel venas mezuris bruon laborante motoron, "tu-tu-tu-tu-tu-tu-tu."
Inkluzivas bomboj kiu provizas argilo koto en la puton sub premo, kaj ĝi cirkulas en ĉiuj "vazoj" kiu iom mekanika korpo, kiu funkcios kiel longa kiel neniu doburitsya al oilfield aŭ gaso akvorezervujo. Somera vojaĝo sondi eĉ pli interesa: la SHIFT aŭto, per buso, kaj en la lastaj jaroj, inkluzive en helikoptero. Wow! Multaj miriga! Tie estas kie granda ŝanco por ĝui la ĉirkaŭa naturo kaj revo.

Бадмаева Марина, г. Москва

МУЗЫКА

Только клавиши чуть нажимаю,
И рождаются чистые звуки...
Птицу-музыку в дом приглашаю,
Предлагаю ей сердце и руки.

Птица-музыка вмиг прилетает,
Надо мною кружиться, кружиться...
Словно радуга в небе сверкает,
И блистает, как в сказке жар-птица!

Мне свои два крыла подарила –
Улетаем с ней, в дальние дали,
Всё уходит, что сердцу не мило,
Забываются с ней все печали...

Как цветы на лугах расцветали,
Как ручьи в тихой роще звучали...
Это чудо – ожившие звуки,
Словно голуби просятся в руки!..

Badmaeva Marina, Moskvo

MUZIKO

Nur iom puŝo butonon,
Kaj la puraj sonoj naskiĝas ...
Birdo-domo muziko invito,
Invitu ŝia koro kaj mano.

Birdo-muziko subite alvenas,
Supre mi ŝpinis, ŝpinante ...
Kiel ĉielarko ekbriloj
Kaj brilas kiel infanaj fabeloj Firebird!

Mi donis al ŝi du flugiloj -
Forflugi kun ĝi, longa distanco,
Ĉiuj foriris, ke la koro ne estas bela,
Forgesita kun sia malĝojo ...

La floroj floris en la herbejoj,
Kiel rojoj en kvieta arbaro sonis ...
Estas miraklo - vigla sonoj
Kiel kolomboj petante mano! ..

Баталова Татьяна, Московская область

ЗЕЛЁНЫЙ ЛУГ РОССИИ

Зелёный луг пахуч травой и дик,
Растрёпан буйной зеленью столетий,
Он все движенья запахов постиг
И радость первородную соцветий.

Зелёный луг – хмельное царство трав,
Нечёсаное дикое раздолье,
Себе Россию родиной избрав,
Цветами возрастает над юдолью.

Над холодом развеянной тоски
Встаёт дурманом разноцветья сладким,
Хохлатой травки тянет стебельки
И пьёт прохладу из озёрной кадки!

Метёлки трав в шмелях и мотыльках
В репейниках лиловых утопают,
Где пряный чад. Гуляя в ветерках,
Хоромы неба мёдом овевает.

Зелёный луг с нескошенной травой
Исхожен ветерком белёсой сини,
Где платьица ромашки луговой
Полощутся просторами России!

* * *
Как сон, как облако, как дождь,
Я нарисую в сердце небо.
Росы прохладной блеск и дрожь
Вернут меня в блик детства, в небыль.

Там всем владеет синева,
Проветрен луг широким светом,
Где девственно хмельна трава
И пахнет земляникой летом.

Там неогляден неба край,
Когда заря идёт на царство,
В бруснично-земляничный рай
Несёт лучей парчовых барство.

И солнечно падёт на луг,
Блеснёт большущей стрекозою,
И сотни её верных слуг
Весь сумрак выжгут бирюзою.

Густой лазурной тишиной
Я нарисую в сердце небо,
И свет прохладною волной
Затушит трепетную небыль.

Batalov Tatyana, Moskvo regiono

VERDA herbejo RUSIO

Bonodora verda herbejo herbo kaj sovaĝa,
Desgreñado abunda verdor de jarcentoj,
La movado li ekkaptis odorojn
Kaj la gxojo de pratempan inflorescencias.

Verda Paŝtejo - stabila sfero de herboj,
Senorda sovaĝaj firmajxon,
Rusio aktuale hejmen al la elektitoj,
Floroj kreskantaj sur la valo.

Super malvarma dispelas enuo
Levas dope multicolority dolĉa
Tufted herbo tigoj tiras
Kaj malvarmeta trinkaĵo de la lago tinas!

Panículas de herboj en Bumble abeloj kaj tineoj
Per purpuro kardoj estas enterigitaj,
Kie pika infanoj. Promenante en la vento,
Palaco blovis ĉielo mielo.

Verda herbejo kun uncut herbo
Procedi brizo blankeca blua,
Kie vi vidis lekanto herbejo
Rinse etendoj de Rusio!

***
Kiel songxo, kiel nubo, kiel pluvo,
Mi pentros la ĉielo en la koro.
Roso cool brilas kaj tremante
Reveno al mi por reliefigi infanaĝo, altstatura fabelo.

Ĝi havas la tutan el blua,
Elsendis ampleksan herbejon lumo
Kie prístino herbo Chmielna
Kaj la bonodoro de fragoj en la somero.

Ekzistas neoglyaden ĉielo rando
Kiam tagiĝo venas al la regno,
En cowberry-frago paradizo
Portas lumon brocado gentry.

Kaj la suno falos sur la prerio,
Terura ekbrilo de libeloj,
Kaj centoj de ŝia fidela servistoj
La tuta krepusko vyzhgut turkiso.

Dika blua silento
Mi desegnas la koro ĉielo,
Kaj la lumo de cool ondo
Estingi vibra altaj fabelo.

Белоусова Анна, Оренбургская обл.

О РУССКОМ ЯЗЫКЕ

Сестра моей бабушки, баба Нина, большая рукодельница. Почти вся наша многочисленная родня в Ульяновской области и мы, живущие здесь, в Оренбуржье, с удовольствием носим связанные ей кофты и шапочки, варежки и носочки. Однажды я гостила у неё в селе октябрьское, что находится возле огромного соснового леса в Ульяновской области. Баба Нина в подарок мне вязала красную жилетку с удивительно красивым орнаментом. Закончив свою работу, она позвала меня и предложила померить обнову.
- Ну, гоже ли, благо ли, жалетка тебе, Аннушка?
- Жилетка мне очень нравится, она красивая и удобная. А вот говорите вы, баба Нина, немного непонятно, не по-русски. По-мордовски, что ли, - спросила я, зная, что рядом есть мордовские деревни.
- Это чаво ж это не по-русски? Так говорили и мама с папанькой, и баба с тятей, так все говорят в нашей деревне, а мы говорим по-русски. Что город, - то норов, что деревня, - то обрядня, что двор, то говор, - немного
обидевшись, возразила баба Нина.
Помолчав и подумав, баба Нина продолжила:
- Мы-то по-русски говорим, а вот молодёжь ноняшняя говорит незнамо как. Чаво-чаво, а вот их говор понять трудно. Казня кака-ед!
Сказав это, баба Нина успокоилась, словно нашла хорошее подтверждение в пользу чистоты своего языка, и опять принялась за новое рукоделье, напевая старинную русскую песню:
Хороша я, хороша! Плохо я одета.
Никто замуж не берёт, верно, через это!
Пойду, схожу в монастырь, Богу помолюся,
На себя и на народ в храме гюдивлюся.
Всем святым я поклонюсь и самому Миколе,
Не создаст ли мне Господь той счастливой доли?..
Да, наш русский язык интересный и многообразный! В нём уживаются и различные диалекты, история которых уходит корнями в глубокую древность, и неологизмы, новые слова, созданные временем, и заимствованные слова, которых становится сегодня всё больше и больше, потому что и экономическое, и международное пространство расширяется, объединяя и сдруживая разные народы и языки. Имеет своё место (и от этого никуда не денешься) и жаргон. Жаргон - это разновидность речи какой-либо группы людей (жаргон лётчиков, и жаргон моряков). Молодёжный жаргон, на который жаловалась баба Нина, часто называют сленгом (от английского слова slang). Его особо бояться и совсем не уважать - не стоит. Главное в нём - игра, отход от обыденности. С помощью сленга молодёжь старается уйти от скучного мира взрослых. Поколения молодых меняются, а с ними меняется и сленг. Но всё же каждый человек должен стремиться говорить хорошо, использовать правильную, богатую и гибкую речь, а этому нужно учиться. Как? Во-первых, на мой взгляд, прислушиваться к тому, что и как говорим, мы сами, сравнивая свою речь с речью других. Легче учиться, подражая тому, кто говорит свободно и чисто. Во-вторых, больше читать писателей-классиков, потому что язык классической литературы до сих пор остаётся эталоном русского языка. А в-третьих, учиться языку на уроках в школе, а также, используя различные учебные пособия по русскому языку и, конечно же, чаще обращаться к словарям.
Умение правильно и красиво говорить ценилось всегда и ценится сейчас. Наш русский язык действительно могучий и свободный, он побеждает время, не знает государственных границ, он является родным языком многих мировых художников слова. Мы имеем полное право, гордиться своим языком, но вместе с тем, несём ответственность за его чистоту. В нашем языке содержится тысячелетний опыт предков, а каждый из нас является носителем будущего этого великого языка!

Anna Belousova, Orenburg regiono.

PRI rusa lingvo

Fratino de mia avino, virino Nina, granda crafter. Preskaŭ ĉiuj niaj multnombraj parencoj en la Uljanovsk regiono kaj ni, kiuj vivas tie en la suda Urales, feliĉa porti jakoj kaj ligis sian ĉapelojn, mittens kaj ŝtrumpetoj. Unu tagon mi vizitis ŝin en la Oktobra vilaĝo, kiu situas proksime de la vastaj arbaroj de pinoj en la Uljanovsk regiono. Bavo Nina donaco al mi estis triki ruĝa veŝto kun surprize bela ornamaĵo. Post fini sian laboron, ŝi vokis min kaj proponis al provi Reŝarĝi.
- Nu, se nedece, bona ĉu zhaletka vi, Anna?
- Mi vere ŝatas la veŝto, ŝi estas bela kaj komforta. Sed vi diras, virino Nina, iom malklara, ne en la rusa. En Mordovskaya aŭ io, - mi petis, sciante ke estas diversaj eblaj Mordovian vilaĝo.
- Ĝi estas tio FAQ ne estas en la rusa? Do diris mia patrino kun papankoy, kaj virinon kun tyatey, do ĉio oni diras en nia vilaĝo, kaj ni parolas en la rusa. Ke la urbo - la donacantoj, ke la vilaĝo - la ceremoniaro, ke la kortego, oni diras - iom
ofendis, respondis la virino Nina.
Post paŭzo kaj interkonsiliĝo, virino Nina daŭrigis:
- Ni ambaŭ parolas en la rusa, sed la juneco diris nonyashnyaya Neznamov kiel. Oftaj Demandoj Oftaj Demandoj-, sed lia parolado estas malfacila por kompreni. Kaka penalo-unuoj!
Dirinte tion, la virino Nina malstreĉiĝis, kvazaŭ trovis bonan evidenteco en favoro de la pureco de ilia lingvo, kaj denove komencis por nova needlework, kantante malnova rusa kanto:
Nu mi bone! Mi malbone vestita.
Neniu geedzeco ne prenas rekte tra ĝi!
Mi iros, mi iros al la monaĥejo, ni preĝu al Dio,
Sin mem kaj la popolon en la templo gyudivlyusya.
Mi cedas al ĉiuj sanktuloj kaj la plej Mikola,
Ne kreas al mi Dio feliĉa kotizon? ..
Jes, nia rusa lingvo interesa kaj diversa! Ĝi kunvivas kaj malsamaj dialektoj, kies historio superas al malnovaj tempoj, kaj neologismoj, novaj vortoj por la tempo kaj pruntitaj vortoj, kiu estas hodiaŭ, pli kaj pli, ĉar la ekonomia kaj la internacia spaca elvolvas, kaj kombinante malsamaj sdruzhivaya popoloj kaj lingvoj. Havas sian lokon (kaj ne estas akiri ĉirkaŭ ĝi), kaj ĵargono. Ĵargono - speco de parolo, grupo de personoj (slango pilotoj, maristoj kaj ĵargono). Junulara slango por virino kiu plendis pri Nina, ofte referita al kiel slango (de la vorto slango). Lia tre ektimis kaj ne respektis - ne valoras tion. La ĉefa afero en ĝi - en ludo, eliro de la ordinara. Uzanta slango juneco provas eskapi el enuiga plenaĝa mondo. Juna generacio ŝanĝo, kaj kun ili la ŝanĝoj kaj ĵargono. Ankoraŭ, ĉiuj devus strebi por paroli bone, uzi la dekstran, riĉa kaj fleksebla lingvo, kaj tio devas esti lernita. Kiom? Unue, en mia opinio, por aŭskulti kion kaj kiel ni diras, ke ni estas, komparante sian paroladon kun la parolado de aliaj. Facile lerni por imiti iun, kiu parolas libere kaj pure. Due, legi pli klasikaj verkistoj, ĉar la lingvon de klasika literaturo estas ankoraŭ la etalono de la rusa lingvo. Trie, lerni lingvon en la klasĉambro en la lernejo, tiel kiel uzante varion de instruado materialoj sur la rusa lingvo, kaj, kompreneble, ju pli ofte la vortaroj.
La kapablo taŭge kaj ĉiam parolas bele valora kaj estimita nun. Nia Rusa lingvo estas vere potenca kaj libera, li gajni tempon, ne konas limojn, estas la denaska lingvo de multaj internaciaj verkistoj. Ni havas la tutan rajton esti fiera pri sia lingvo, sed ankaŭ al la respondecaj por lia tualeto. Nia lingvo enhavas mil-jara sperto de prapatroj, kaj ĉiu el ni estas portanto de la estonteco de tiu granda lingvo!

Брусков Вадим, Московская область

ПОДАРОК

Подарю тебе не перстень,
Не обнову, не духи.
Подарю тебе я песни,
Подарю тебе стихи.

И улыбку, чтоб согрела
В хмурый день и трудный час,
Радость, чтобы сердце пело,
А душа пускалась в пляс.

Подарю тебе тоску я,
Страсть и нежность, ты нарви
Роз букет из поцелуев –
Из цветов моей любви.

Подарю я на прощанье
Глаз мерцанье вместо свеч
И тревогу ожиданья,
И хмельное счастье встреч.

Осень, как палитра красок,
Вдохновенье, свежесть сил.
Жаль, что лес не я раскрасил
И на память подарил.

Bruskov Vadim, Moskvo regiono

GIFT

Ne donu al vi ringo,
Ne ripozis, ne spiritoj.
Mi donos al vi kanton,
Mi donos al vi poezio.

Kaj rideto, kiu varmigis
En morna tago kaj la horo,
Ĝojo en la koro kantis,
La animo rompas en danco.

Mi donos al vi doloro,
Pasio kaj tenero, vi Narew
Rozoj bukedon de kisoj -
De la koloroj de mia amo.

Mi donos adiaŭo
Okulojn flagr anstataŭ kandeloj
Kaj la suspenso,
Kaj ebriigan feliĉo kunvenoj.

Aŭtuno, kiel la paleta de koloroj,
Inspiro, freŝa forto.
Pardonu, ke mi pentris ligno estas ne
Kaj la memoro prezentis.

Бубликов Сергей, г. Сорочинск

ЛЮБИТЕ НАС ЗА ТО, ЧТО МЫ ЕСТЬ!

Поезд резко набирал ход. За окном сонные деревья уже не плыли, а как будто бежали, обгоняя друг друга. Порывистый холодный ветер срывал с них снег, делая беззащитными и одинокими. Поезд все дальше увозил меня от той станции, но я снова и снова мысленно возвращался назад...
В купе постучали. Я поспешил открыть. Мальчишка лет семи, в грязной, не по росту одежде, в огромных валенках стоял передо мной. Быстро снял шапку, протянул ее:
- Подайте Христа ради... «Христа ради» - как-то странно и нелепо звучало из детских уст.
- Давай, мужичок, проходи, погрейся. Сейчас и ужинать будем, - моя мама стала быстро раскладывать на столе продукты, приготовленные нам в дорогу.
Мальчишка застеснялся и смущенно спрятал грязные, обветренные руки за спину. Не обращая внимания на его внешний вид, мама продолжала:
- Ты, почему один? Потерялся?
- Я ничей, сам по себе. Папка пьет, ему не до меня, а мамка бросила нас, устала, - по-взрослому рассуждал мальчонка.
- Так с кем же ты живешь? Один?
- Нет! - с гордостью ответил он. - Нас много. Мы в подвале живем, там трубы, зимой тепло. (Мальчишка выглянул в окно).
- Следующая станция моя. Теперь ребята меня заждались; сегодня моя очередь работать.
- Ешь, успеешь... Он с жадностью ел, все время, озираясь по сторонам, как будто боялся, что кто-то отнимет. Все оставшиеся продукты мы сложили ему в пакет. Мама отдала и мои варежки, которые он никак не хотел брать.
- Зимой без них нельзя, руки обморозишь, - уговаривали мы. Мальчишка нахлобучил старую отцовскую шапку, бережно надел варежки, радостно подхватил пакет с едой. Шустро спрыгнул с подножки вагона и уверенной походкой быстро по¬шел по перрону. Сегодня у него выдался удачный день. Поезд тронулся, а старая шапка все мелькала вдали. В купе повисла немая тишина: каждый думал о своем...
Я размышлял: как же его родители могут спокойно жить, не зная, где сын, с кем он? как можно продолжать жить? и как же он, малыш, живет без заботы, без участия, без любви, оставшись один на один со своей бедой? смог бы я выжить, как он? Боль безысходности от невозможности помочь ему застыла в маминых глазах.
Поезд быстро набирал ход. Я смотрел в окно, стараясь отвлечься от грустных мыслей. Вот уже и зима. Как быстро! Кажется, лето было вчера. Было тепло и солнечно. Мы, взрослые ребята, как маленькие, обсыпали друг друга песком, а потом все перепачканные, с веселым визгом бросались с берега в воду и шумно плескались. Это наше последнее лето вместе: в этом году мы окончим школу. Впереди взрослая, самостоятельная жизнь. Как-то легко и тревожно на сердце одновременно. Сегодня мы решили переночевать у реки. От воды повеяло прохладой, появились первые звезды. Мы жгли сухие ветки для тепла и света. Они тут же превращались в золу, только кое-где звездочками вспыхивала недогоревшая ветвь. И все говорили, говорили... Вспоминали. Каждый хотел выговориться. Только Лешка молчал. Лешка, которого наши родители ставят нам в пример и который никогда не улыбается. Он рос среди нас самым смышленым и не по годам серьезным. Родился - и сразу стал серьезным, ответственным. Он даже не дурачился, как это делали мы, не играл - у него не хватало на это времени. У него много обязанностей по дому: матери никогда нет дома, а на отца ни в чем нельзя положиться. Его отец алкоголик. Лешка скрывает пьянство отца. После занятий ищет любой повод, чтобы подольше задержаться в школьном дворе. Кто-то вспомнил про Сашку, которого не было с нами.
Сашка тоже из нашего двора. Он живет с бабушкой. Она старая и очень больная. Его бросили родители: и у матери, и у отца другие семьи. А Сашка ничей, в их семьях он лишний. На праздники они иногда приглашают его в гости. С каким же нетерпением он ждет этих долгожданных дней: может, о нем вспомнят? Он не жалуется на родителей, даже не осуждает. Я во всем ему могу довериться, ведь он никогда не предаст. Предательство, совершенное взрослыми, не могут повторить дети - они не предают.
Поезд то останавливался, то снова набирал ход. Уже стемнело, но я все не мог заснуть - вспоминал того мальчишку, который растерянно обрадовался: он не ждал от взрослых помощи, понимания. Мне хочется кричать так, чтобы услышали все взрослые: одумайтесь!!! Ведь вы тоже были детьми и тоже хотели, чтобы вас любили, хотели быть самыми счастливыми. Так почему же вы лишаете детей радости, лишаете детства?! Мы, дети, не имеем права осуждать взрослых, но не затаится ли обида в сердцах тех, кому подарили жизнь и кого бросили из-за ненадобности, нежелания отказаться от своих слабостей? Тысячи детских глаз ждут, что взгляд родителей когда-нибудь остановится на них, и они тоже получат то, что им так необходимо, - внимание, родительскую заботу и тепло.

Sergej Bublikov, urbo Sorochinsk

LOVE Usono POR KIO NI HAVAS!

La trajno reprenas rapido drame. Ekster la fenestro, la dormis arboj ne navigis, sed kvazaŭ kurante, adelantamiento unu la alian. Gusty malvarma vento forŝiris ilin neĝo, farante la senhelpa kaj sola. La trajno prenis min pli kaj pli for de la stacidomo, sed ĉiam denove mi pensas reen reen ...
Kunlabore frapis. Mi rapidis por malfermi. Knabo de sep, en malpuraj, tute nuda sur la kresko, en grandaj botoj staris antaŭ mi. Rapide deprenis sian ĉapelon kaj tenis siajn
- Apliki pro Kristo ... "Por Kristo" - stranga kaj ridinda sono de la infanaj buŝoj.
- Venu, vireto, enveni, varmigi vin. Nun ni vespermanĝi kaj - mia panjo estis rapide disvastiĝis sur la tablo produktoj preparis nin por la veturo.
La knabo sentis honton kaj embarasite kaŝis malpura, chapped manojn malantaŭ lia dorso. Ne atentas siajn apero, mia patrino daŭrigis:
- Vi, kial? Perdita?
- Mi estas neniu estas per si mem. Dosierujo trinkaĵo, li ne estis al mi, kaj la patrino forlasis nin laca, - la plenkreska knabo rezonis.
- Do kiu vi loĝas? Unu?
- Ne! - Kun fiero, li diris. - Ni estas multaj. Ni vivas en la kelo, kie la pipon, varma en vintro. (La knabo rigardis el la fenestro.)
- Sekva halto mia. Nun la infanoj estis atendante, kaj hodiaŭ estis mia vico por labori.
- Manĝu, tempo ... Li avide mangxis la tutan tempon, ĉirkaŭrigardante, kvazaŭ timis ke iu forprenos. Ĉiuj ceteraj produktoj ni metas lin en la sakon. Kaj mia patrino donis mittens, kiun li ne volis preni.
- En la vintro sen ili estas neebla, frostbitten manoj - ni estas konvinkitaj. La knabo tiris de sia patro malnova ĉapelo, zorgeme metis sur gantoj, feliĉe kaptis sakon de nutraĵoj. Smartly saltis de la kuranta tabuloj de la aŭto kaj certa paŝadon rapide ¬ iradis laux la kajo. Hodiaŭ li rezultis esti bona tago. La trajno ekiris, kaj la tuta malnova ĉapelo ekbrilis en la distanco. Kunlabore pendis muta silento: ĉiu penso de mia ...
Mi miris, kio estis liaj gepatroj povas vivi en paco, sen scii kie la filo, kiu li estas? Kiel ni povas plu vivi? kaj kiel estas, infano, vivante sen zorgo, sen, sen amo, restis sola kun miaj problemo? se mi povus postvivi ĝin? La doloro de malespero de la nekapablo helpi lin batis en okuloj de mia patrino.
La trajno reprenas rapido rapide. Mi rigardis tra la fenestro, provante eskapi el la malĝoja pensoj. Nun kaj vintro. Kiel rapida! Ŝajnas, ke la somero estis hieraŭ. Ĝi estis varma kaj sunplena. Ni, la malnovaj amikoj, kiel malgranda, aspergu reciproke kun sablo, kaj tiam ĉiuj makulitaj kun gaja kriojn ĵetita de la bordo en la akvon kaj plaŭdis brue. Tio estas nia lasta somero kune, ĉi tiu jaro ni gradigi. Antaŭ adolto, sendependan vivon. Unu facila kaj angoro sur la koro al la sama tempo. Hodiaŭ ni decidis pasigi la nokton sur la rivero. Al spiro de malvarmeta akvo, kaj la unua stelo. Ni bruligis la sekaj branĉoj por varmo kaj lumo. Ili rapide turnis sin al cindro, nur tie kaj tie asterisko ekbrilis unburned branĉo. Kaj li parolis kaj parolis ... Memoris. Ĉiuj volis paroli. Leszek nur silento. Leszek, kiu niaj gepatroj donas al ni ekzemplon kaj kiu neniam ridetas. Ĝi kreskis inter niaj plej inteligenta kaj frumaturaj serioza. Naskiĝis - kaj tuj fariĝis serioza, respondeca. Li eĉ ne ludi la stultulo, kiel ni ne ludis - li ne havis tempon por ĉi tio. Li havas multajn respondecojn hejme: patrino neniam hejme, kaj la patro do ni ne povas fidi. Lia patro estas alkoholulo. Leszek kaŝas trinki patro. Post la klaso serĉas ajnan pretekston por resti plu en la schoolyard. Iu penso de Sasha, kiu ne estis kun ni.
Sasha, ankaŭ, de nia korto. Li vivas kun sia avino. Ŝi estas maljuna kaj tre malsana. Liaj gepatroj forlasis: ambaŭ gepatroj estas aliaj familioj. Sasha Kaj neniu, en siaj familioj, li volis. Sur ferioj ili kelkfoje invitis lin viziti. Kun kion li atendis avide atendis tiuj tagoj: povas memori pri ĝi? Li ne plendas pri siaj gepatroj, eĉ kondamnita. Mi ĉion povas fidi, ĉar li neniam perfidas. Perfido faritaj de plenkreskulo, ne povas ripeti la infanoj - ili ne perfidas.
La trajno haltas, tiam reprenas akceli denove. Estis mallume, sed mi ne povis dormi - memoru, ke knabo, kiu senhelpe ĝojigis: li atendis de plenkreskulo zorgo kaj kompreno. Mi volas krii tiel ke ĉiuj adoltoj aŭdis: pensi denove! Por vi ankaŭ estis la infanoj kaj ankaŭ volis esti amata, volis esti la plej feliĉa. Do kial vi senigas filoj de ĝojo, prirabante infanaĝo? Ni, la filoj, ne rajtas juĝi plenkreskuloj, sed ne tenante rankoron en la koroj de tiuj, kiuj donis vivon kaj kiu estis ĵetita pro inutilidad, la hezitemo rezigni iliajn mankojn? Miloj da infanoj okulojn atendante la opinio de gepatroj cxiam halti ilin, kaj ili ankaŭ atingi kion ili tiel necesa - atento, gepatra zorgo kaj varmon.

Берсанова Камелия, Оренбургская обл.

* * *
Уходя, оглянись на пороге,
Взгляд прощальный оставив со мной.
Я опять упаду тебе в ноги.
Ты же скажешь: «Я больше не твой»...

А когда ты ко мне вдруг вернешься
И, дыханье своё затая,
На пороге, любя, улыбнешься,
Я скажу, что уже не твоя...

Bersanov Kamelio, Orenburg regiono.

***
Dum li marŝis, rigardu la pordon,
Adiaŭ rigardo forlasis min.
Denove, mi falu en viaj piedoj.
Vi diras, "Mi ne estas via ..."

Kaj kiam vi revenos al mi subite
Kaj lia spiro zataya,
Ĉe la pordo, amo, rideti je,
Mi diros ke ne estas via ...

Бауэр Любовь, г. Омск

МОЯ ДЕРЕВНЯ

Средь каштанов и магнолий
Я с берёзовой тоской
Разом справлюсь, вспомнив поле
И деревню над Окой.

Там белей снега несмятые,
Небо выше, хлеб вкусней...
Вечера там пахнут мятою.
А соседи там дружней.

В погребах стоят рекламные
Разносолы про запас,
А в сенях в кувшине мамином
Настоящий русский квас.

Август россыпями звёздными
Дарит взрослых и детей.
И в кустах колючих вёснами
Торжествует соловей.

Душу греет, словно солнышко,
Образ с детства мне родной.
В реку смотрится Алёнушкой
Деревенька Клетино.

Bauer Amo, Omsk

mia vilagxo

Mezo de la kaŝtanoj kaj magnolias
Mi sopiras betulo
Administri tempo, rememorante la kampo
Kaj la vilaĝo de Oka.

Ekzistas pli blanka negxo nesmyatye,
La ĉielo supre, la pano bongusta ...
Vesperoj tie myatoyu odoro.
Kaj la najbarinoj tie en harmonio.

En la keloj estas reklamadaj
Konservita en rezervo
Kaj en la salono Mamo estas en la kruĉo
Reala Rusa kvass.

Aŭgusto placers stelo
Donas adoltoj kaj infanoj.
Kaj dorna arbustoj fontoj
Triumfoj najtingalo.

Hejtas la animo, kiel la suno,
La bildo de mia infanaĝo.
La rivero aspektas Alyonushka
Kletino vilaĝo.

Бупин Даурен, Оренбургская обл.

ПАПА

Папа... Какое простое и красивое слово. Отец... И я мысленно рисую образ своего отца: высокий, спортивного телосложения, коротко стриженые волосы и глаза - карие, добрые, все понимающие...
- Где ты, папочка? - часто по ночам, глядя в небо, зову тебя... Но нет ответа на мой простой вопрос... Мой папа погиб, когда мне, было, пять лет. Тогда я еще не понимал, что случилось: плохо это или хорошо?! Помню, как все родные, почему-то плакали, а я, ничего не понимая, тихонечко играл в уголочке. Когда я подрос, начал понимать, что без отца трудно жить на этом свете. Кто покажет, как починить сломанную машинку, как правильно держать в руках нож, чтобы порезать хлеб к обеду, как держать топор, чтоб нарубить дрова, как наточить косу, чтобы накосить сено для коровы, как наладить перегоревший утюг... да мало ли этих - как?! Был бы рядом мой папа (так всегда я думаю), он бы меня научил. И поэтому, я стараюсь всему научиться сам. Не раз я замечал, как мама и бабушка наблюдают за мной, когда я играю или делаю уроки, а потом тихонько плачут, вспоминая моего отца. Все говорят, что я очень похож на него. Я горжусь этим и стараюсь делать такие поступки, чтобы папе они понравились, ведь бабушка говорит, что он «сверху» смотрит на меня...
Моего папу звали Арманом (в переводе с казахского - желание, заветная мечта!), когда он погиб, ему было всего двадцать пять лет. Это было как раз в «мущель жаз» - по казахским обычаям - это был опасный год для папы, он должен был себя беречь... Но почему-то Аллаху понадобилась папина жизнь... Бабушка говорит, что и Ему на небе тоже нужны хорошие люди... Я знаю, что некоторые отцы, совершая великий грех, бросают родных детей и уходят из семьи. Дети растут сиротами при живых отцах. Стыдно за таких отцов, больно, ведь страдают чаще всего от этого дети. На свете есть много страшных слов, и слово «безотцовщина» - одно из них.
Я часто смотрю на папин портрет, (он висит у меня в комнате), иногда рассказываю ему что-то или спрашиваю совета. Образ отца, его родное лицо мне помогают жить, удерживая от дурных поступков, подсказывая правильный выбор. Мне очень не хватает папы. Если бы он был со мной, может, и я был бы другим... Сейчас у меня есть отчим. Я, как сын, понимаю его, как ему порой со мной нелегко. Он, как может, старается заменить мне отца. Я ему за это благодарен и стараюсь быть неплохим сыном для него.

Bupin Dauren, Orenburg regiono.

Papo

Paĉjo ... Kia simpla kaj belaj vortoj. Patro ... Kaj mi mense desegni la bildo de sia patro, alta, atleta konstrui, fermi-detonditaj haroj kaj okuloj - bruna, afabla, komprenante ĉiuj ...
- Kie vi estas, paĉjo? - Ofte en la nokto, rigardante supren al la ĉielo, mi vokas vin ... Sed ne estas simpla respondo al mia demando ... Mia paĉjo mortis kiam mi havis kvin jarojn. Reen tiam mi ne komprenis, kio okazis: bonaj aŭ malbonaj? Mi memoras, kiel la tuta familio, ial, plorado, kaj mi ne povis kompreni, ludis trankvile en angulo. Kiam mi kadukiĝis, li komencis kompreni ke estas malfacile vivi sen patro en ĉi tiu mondo. Kiu montros kiel ripari rompitan maŝino, kiel teni tranĉilo tranĉi panon por vespermanĝo, kiel teni hakilo al hakas lignon, kiel akrigas al falĉilon por Mow fojno por la bovinoj, kiel establi blovita fero ... Sed vi neniam scias tion - kiel? Estus apud mia patro (kiel ĉiam, mi pensas), li instruis al mi. Kaj tiel, mi provas lerni ĉiu mem. Ne foje mi havis rimarki kiel mia patrino kaj avino rigardis min kiam mi ludas aŭ fari hejmtaskojn kaj tiam trankvile ploros, memorante mia patro. Ĉiuj diris, ke mi estas tre simila al li. Mi estas fiera pri tio kaj provu fari tiajn agojn, al la Papo ŝatis ĝin, ĉar mia avino diris, ke li estis "sur" rigardu min ...
Mia paĉjo nomo estis Armand (en Kazaĥio - deziro, revo!) Kiam li mortis, li estis nur dudek-kvin jaroj. Ĝi estis nur en la "muschel Jaz" - by Kazaĥio kutimoj - ĝi estis danĝera jaro por dad, li devis prizorgi vin mem ... Sed ial Dio bezonis patron vivo ... Mia avino diras ke li estas en la ĉielo tro bezonas bonajn homojn ... Mi scias ke iuj patroj, farante per granda peko ĵeti propraj infanoj kaj forlasi la familion. Infanoj kreski orfoj kun vivanta patroj. Hontigita de tiaj patroj, dolora, ofte suferas pro la infanoj. En la mondo ekzistas multaj teruraj vortoj, kaj la vorto "orfo" - unu el ili.
Mi ofte rigardas mia patro portreto, (ĝi pendas en mia ĉambro), kelkfoje mi diras al li iun aŭ peti konsilon. La bildo de sia patro, lia kara vizaĝo helpis min por vivi, por gardi de malbonaj agoj, sugestante la rajton elekti. I miss paĉjo. Se li estis kun mi, eble mi estus malsama ... Nun mi havas duonpatro. Mi, kiel filo, mi komprenas, kiel ĝi estas ne facila foje al mi. Li estas eble provi anstataŭigi mia patro. Mi dankas al li kaj provi esti bona filo.

Жуков Леонид, г. Москва

ВЕСЕННИЕ ДЕНЬКИ

Нам весна с утра дарит солнце золотое,
От зари и до зари – небо голубое!
Расцветают у ребят на щеках веснушки,
Ветры кудри теребят у весны-простушки.

Припев:
Весною всё весеннее:
И поле, и леса,
И наше настроение,
И мамины глаза!..

Ярко блещут в небесах звёзды, что алмазы;
Ах, весна, весна-краса, всей природе праздник!
И игривый солнца взгляд радует весною,
И венчается закат с алою зарёю!..

Припев:
Весною всё весеннее:
И поле, и леса,
И наше настроение,
И мамины глаза!..

Leonid Zhukov, Moskvo

printempo Tiuj tagoj

Ni printempo mateno alportas ora suno,
De la tagiĝo ĝis la krepusko - la ĉielo estas blua!
Flori infanoj efelidoj sur ŝiaj vangoj,
Ventoj Frizas ŝercoj en la printempo kaj naivulo.

ĥoro:
Ĉiuj printempo printempo:
Kaj la kampo kaj arbaro,
Kaj niaj spiritoj,
Kaj la patrino okuloj! ..

Brilas forte en la ĉielo la stelojn, la diamantoj;
Ha, printempo, printempo-beleco, la tuta naturo de la feriado!
Kaj la luda suno aspektas feliĉaj en la printempo,
Kaj kronita per rugxa sunsubiro tagiĝo! ..

ĥoro:
Ĉiuj printempo printempo:
Kaj la kampo kaj arbaro,
Kaj niaj spiritoj,
Kaj la patrino okuloj! ..

Великанов Денис, Оренбургская область

СТЕПНОЙ КРАЙ

Степь. Для каждого это слово звучит по-разному. Для городского жителя степь означает пустыню, пустое место. Для меня слово «степь» означает мою родину, край, где я родился.
Я люблю свою степь. Это удивительный край.
Вы видели степь весной? Небо голубое, высокое, но для меня такое близкое, родное. Где парит степной орел, такой красавец, с огромными крыльями, которые смогут обнять это бездонное небо, эту бескрайнюю степь. А тюльпаны! Красные, белые, желтые – ковром устилают степь, нельзя взгляд оторвать от такой красоты! Летом серебристый ковыль волнуется от ветра. Вся поверхность земли – серебяно-зеленый океан, по которому брызнули миллионы разных цветов.
А мое озеро! Одно из самых удивительнейших и прекрасных мест на земле. С самой ранней весны и до поздней осени не затихает жизнь на озере. Лебеди, гуси, утки прилетают на наше озеро. Как не залюбуешься парой лебедей. Такой красивой, величавой и верной парой!
Осенью степь тоже хороша. И хоть степь немного выцвело, а трава начала желтеть. Но и в этом есть какое-то очарование, тихая, задумчивая грусть. Погреться на солнышке перед зимней спячкой из своих нор выходят сурки. Встанут на задние лапки и смотрят, смотрят вдаль, любуются своей родной степью, чтобы запомнить ее до следующей весны, когда вновь оживет и зацветет земля.

Belikanov Denis, Orenburg regiono


Stepo Regiono

Stepo. Por ĉiu vorto sonas malsame. Por la urbanita signifas stepo dezerta, malplena spaco. Por mi, la vorto "paŝo" signifas mia patrujo, la landon, kie mi naskiĝis.
Mi amas la dezerto. Tio estas stranga lando.
Vi vidis la stepo en la printempo? La ĉielo estas blua, alta, sed por mi, tiom proksimaj kaj karaj. Kie stepo aglo flugas, tiel bela, kun grandegaj flugiloj kiuj povas brakumi ĉi senlima ĉielo, tiu vasta dezerto. Kaj la tulipoj! Ruĝa, blanka, flava - tapiŝo disĵetitaj stepo, povas disigi de la okulo de tia beleco! Somera arĝento plumo ondoj de la vento. La tuta surfaco de la tero - serebyano-verda oceano sur kiu elsxutigxis milionoj da malsamaj koloroj.
Kaj mia lago! Unu el la plej mirindaj kaj belaj lokoj sur la tero. Ekde la frua printempo ĝis malfrua aŭtuno ne ĉesas vivo sur la lago. Cignoj, anseroj, anasoj alvenas en nia lago. Kiel ne zalyubueshsya paro de cignoj. Tiel bela, majesta kaj fidela paro!
Aŭtuno prerio estas ankaŭ bona. Kvankam iomete velkis prerio, kaj la herbo komencis turni flava. Sed en ĉi estas sorcxo, kvieta, meditante melankolio. Bask en la suno antaŭ hibernación de siaj nestoj el marmots. Starigxu sur la postaj kruroj kaj rigardu, rigardu en la malproksimo, admiri la denaska dezerto, por memori ĝin ĝis la venonta printempo, kiam la nove venis al vivo kaj floras landon.

Верхотурцева Юля, Оренбургская обл.

* * *
Пейзаж осенний на картине,
Закат и неба видим синь.
И нитка тонкой паутины
В багряных листиках осин.

Напоминают нам о лете
Елей зеленых яркий цвет.
Но!.. листья желтые в букете,
Цветы осенний шлют привет.

И на веранде деревянной
Лежат листочки под столом,
Как будто ветер окаянный
Играл с березкой теплым днем.


Сейчас все стихло, лишь далеко
Прощальный крик летящих птиц,
И навернулась одиноко
Слеза на краешек ресниц.

* * *
Осень пришла на прогулку в аллеи,
В парки и скверы, в лесок небольшой
Листья желтеют, листья алеют,
Лежит на земле ковер расписной.

Кружатся листья в танце воздушном,
С ветром играя, трава шелестит.
Кисти рябины висят словно бусы,
На этих бусах росинка блестит.

Verhoturtseva Julia, Orenburg regiono.

***
Aŭtuno pejzaĝo en la pentrarto,
Sunsubiro ĉielo kaj vidu blua.
Kaj sxnuro de fajna retejo
En karmezina paperfoliojn aspens.

Memorigi nin pri somera
Spruce verda vívidos koloro.
Sed! .. flavaj folioj en la bukedo,
Aŭtuno koloro sendi salutojn.

Kaj sur la ligna portiko
Folioj kuŝas sub la tablo,
Kvazaŭ la vento mizera
Ludis kun betulo varma tago.


Nun ĉio estis kvieta, nur malproksime
Adiaŭ Rivera flugantan birdoj,
Kaj welled soleca
Disŝiros ĉe la rando de la okulharoj.

***
Aŭtuno venis por promeni en la centro,
En parkoj kaj placoj, en malgranda arbaro
La folioj flaviĝas kaj la folioj redden,
Kuŝis surgrunde pentris tapiŝeto.

Kirliĝanta folioj en la aero danco,
Ludante kun la vento, la herbo rustles.
Rowan peniko pendas kiel bidoj,
Sur ĉi tiuj globetoj roso briletas.

Гардаш Юрий, Костромская область

ПОЙ, ДУША!

Красит небо просинью,
золотом печаль.
Поманило осенью в голубую даль.

Прямо за околицей
на краю села
Слепо небу молится рыжая ветла.

А над синим озером
радуга зари
Распустилась розами и огнём горит.

Пой, душа мятежная,
потеряв покой!
Плачь, рябина нежная, красною слезой.

Доля бестолковая,
не брани меня –
Я на счастье новое оседлал коня.

Там за синим озером –
спелые хлеба.
Песней, а не прозою, позови судьба.

Пой, душа мятежная,
радуге зари!
Плачь, рябина нежная, и огнём гори.

Gardash Yuri, Kostroma regiono

GXojkriu, Animo!

Pentras azur ĉielo,
oro malgajo.
Gestis falo en la blua malproksimo.

Nur en la ĉirkaŭaĵo
sur la rando de la vilaĝo
Blinde ĉielo preĝante ruĝa saliko.

Kaj super la blua lago
ĉielarko Aura
Floris rozoj kaj forbruligu.

GXojkriu, animo ribelulo,
neniu paco!
Plori, Rowan mola, la ruĝa larmoj.

La kotizo de stulta,
riprocxis min -
Mi estas nova al feliĉo selis ĉevalon.

Jen blua lago -
matura greno.
Kanto, ne prozo, nomita sorto.

GXojkriu, animo ribelulo,
ĉielarko de la mateno!
Plori, Rowan neforta, kaj la fajro brulas.

Гирилюк Любава, г. Кишинёв (Молдавия)

* * *
В этом городе воздуха мало,
И дышать с каждым днем тяжелей,
Повзрослела душа моя рано,
Только сердцем не стала смелей.

В этом городе небо слепое,
Я теперь не смотрю на него,
Все теперь не моё - чужое,
И, увы, не найти своего.

В этом городе нет улыбок,
У прохожих пустые глаза;
Это вовсе не город - отрывок,
Из поэмы "чужая страна".

Girilyuk Lubava, Chisinau (Moldavio)

***
En ĉi tiu urbo, la aero iom,
Kaj spiri ĉiutage peza
Mia animo maturigis frue,
Nur la koro ne fariĝis revenante pli aŭdacaj.

La urbo ĉielo-blinda,
Nun mi ne rigardas al li,
Ĉio nun estas ne mia - iu alia,
Kaj, ho ve, ne trovis ŝin.

Tiu urbo ne rideti,
En pasantoj malplenaj okuloj;
Tiu ne estas urbo - ekstrakto
El la poemo "fremda lando."

Гнеушев Алексей, Оренбургская область
Согласно легенде, требовалось прислать воды и земли в знак покорности,
(из истории Греко-персидских войн).

* **
Ни воды, ни земли тебе не пришлю
Не отдам ничего, из того, что есть;
Мои птицы несут твоему кораблю
Горькую весть.
Что твои паруса, и твои якоря,
Посмотри, посмотри - это все не твое!
И над морем чужим не твоя заря
Утром встает!
Когда вскроет вены у сонной тьмы
Восходящее солнце, показавшее свой край,
Оглянись! Ты увидишь, что взят взаймы
У меня этот рай!
Это мой маяк корабль влечет,
Этот ветер - мой, и мои паруса,
И у кормчих твоих, смотрящих вперед
Мои глаза!
Так зачем утверждать, что это твоё,
Что тебе наплевать, что тебе всё равно?
Ты же слышишь - море моё зовёт
На самое дно.
Не пойдешь?
Но потом меня не зови-
Я верен себе, своему кораблю...
Ни воды, ни земли, ни огня, ни любви
Никогда тебе не пришлю.

Gneushev Alex, Orenburg regiono
Laŭ legendo, ĝi estis postulita por sendi akvon kaj teron en submetiĝo,
(Fabeloj de la Greco-persa Militoj).

***
Sen akvo, ne vi ne havas landon
Ne cedu ion de kio estas;
Mia birdoj estas via ŝipo
Maldolĉa novaĵoj.
Kio estas viaj veloj, kaj viaj ankron
Rigardu, rigardu - ĝi ne estas via!
Kaj la maro ne estas via fremdulo tagiĝo
Ellitiĝas matene!
Kiam malfermiĝos la carotídeo vejno de mallumo
Naskiĝanta suno montris lian rando
Rigardu ĉirkaŭ vi! Vi vidos ke pruntita
Mi havas ĉi paradizo!
Ĉi tio estas mia ŝipo lumturo implicas
Ĉi vento - mia kaj mia veloj,
Kaj via pilotoj, rigardante antaŭen
Miaj okuloj!
Do kial diri ke ĝi estas via,
Kion vi ne zorgas, ke vi ne zorgas?
Vi aŭdas la maron - mia voko
Al la fundo.
Ne iros?
Sed tiam mi ne nomos-
Mi estas fidela al si mem, lia ŝipo ...
Sen akvo, neniu lando, neniu fajro, nek amo
Ĉu vi ne sendi.

Георгий (прислано без фамилии)

ПРОЩАЛЬНАЯ

Степь, прошитая пулями, обнимала меня,
И полынь обгоревшая, накормила коня;
Вся Россия истоптана, слезы льются рекой;
Это Родина детства, мне не нужно другой.

Наше лето последнее, уж не свидеться нам,
Я земле низко кланяюсь, поклонюсь я Церквам;
Все тут будет поругано, той России уж нет,
И как рок приближается наш последний рассвет.

Так прощайте ж поручик, до свиданья, корнет,
Я с солдатами верными встречу этот рассвет;
Шашки вынем мы наголо на последний наш бой,
Эх, земля моя русская, я прощаюсь с тобой.

Утром кровью окрасится золотистый ковыль,
Станет розово-алою придорожная пыль;
Без крестов, без священников нас оставят лежать,
Будут ветры Российские панихиды справлять.

Степь порублена шашками, похоронят меня,
Ветры буйные с Дона, заберите коня;
Пусть гуляет он по степи, не доставшись врагам,
Был он другом мне преданным, я друзей не предам

George (sendis neniun nomon)

Adiaŭ

Stepo, kudritaj kugloj, brakumis min,
Kaj sagebrush bruligis, nutris la ĉevalo;
Rusio piedpremis ĉiuj larmoj fluas kiel akvo;
Ĝi estas la hejmo de infanaĝo, mi ne bezonas alian.

Nia lasta somero, mi ne ĉeesti al ni
Mi klinas la teron, mi klinas al la eklezioj;
Ĉio ĉi tie estos faligataj, ke Rusio estas ne pli,
Kaj kiel roko alproksimiĝas nia lasta sunleviĝo.

Do adiaŭ Nu leŭtenanto, adiaŭ, korno,
Mi renkontis kun soldatoj lojalaj al ĉi tagiĝo;
Damludo vynem ni razis en nia lasta lukto,
Ha, la lando de mia rusa, mi diras adiaŭon al vi.

Mateno sango turnos ora plumo,
Estos la rozo-rugxa vojflanko polvo;
Neniu krucoj, neniu pastroj forlasu nin kuŝi
Ventoj okazigos Rusa Dirge.

Stepo hakis glavoj, enterigu min
Perforta ventojn de la Dono, preni ĉevalo;
Li li iru en la dezerton, ne atingi la malamiko,
Li estis lojala amiko al mi: Mi ne perfidos viajn amikojn

Горбовский А. (не указан адрес)

ЧАСТИЧКА РУССКОЙ ПЕСЕННОЙ ДУШИ

Посвящается памяти Геннадия Дмитриевича Заволокина, автора передачи «Играй гармонь». Скорблю вместе с земляками Новосибирцами, вместе со всеми добрыми людьми Земли Русской.
"Навис над Родиной туман", и поволокой
Затянут луч в предутренней тиши.
Вчера погиб Геннадий Заволокин.
И стон, как в бездну охнувшей души!

Не верю! Нет! Но беспристрастный голос
Судьбу в динамике безжалостно вершит!

Но нет! Он жив! России добрый колос,
Частичка её песенной души!

Не верю! Вздор! Опять там кто напутал!
На lente.ru вестей горячих лист -
Неумолимо, мстительно и люто:
"Погиб известный гармонист"

Winamp включаю - слышу! Он откуда
Тот тихий голос? - Он летит с небес!
Зря ухмыляется какой-нибудь иуда -
Он, если умер, - в тот же миг воскрес!

Да, гармонист! Поэт и композитор!
Для русских больше - часть нашей души!
Напрасно думает великий инквизитор,
Что песню русскую он нынче заглушил!

"Звенит златая Русь", и в поднебесье
Вослед душе летит, как птица, песнь!
И вслушиваются города и веси,
И в песне той весть о победе есть!

Молчанье скорбное, но в горе не повянут
Ромашки белые, и вновь взойдёт звезда!
Его деревни русские помянут,
И русские оплачут города.

Но минет время, смута канет в Лету,
Скорбь посветлеет, сгладится беда.
" Я радуюсь" - ты пел, и радость эту
Русь сохранит, я верю, навсегда!

"Навис над Родиной туман", и поволокой
Затянут луч в предутренней тиши.
Вчера погиб Геннадий Заволокин -
Споём за упокой его души!

Gorbovsky A. (neniu adreso)

Eroj rusaj kantoj DE ANIMO

Dediĉita al la memoro Gennadiy Zavolokin, la aŭtoroj de "Play la akordiono." Ĉagrenu kun ulo Novosibirsk, kune kun ĉiuj bonaj homoj de la rusa Land.
"Nebulo pendis super la Hejmlanda," kaj languideciendo
Streĉita trabo en antaŭtagiĝo trankvila.
Hieraŭ mortis Gennadij Zavolokin.
Kaj lamento kiel ohnuvshey en la abismon de la animo!

Ne kredu tion! Neniu! Sed desapasionada voĉo
Sorto en la dinamiko senkompate administras!

Sed ne! Li estas viva! Rusa bonan orelon,
Parto de lia kanto de la animo!

Ne kredu tion! Ĉarlatano! Denove kiu faris salaton!
Sur lente.ru novaĵoj varma listo -
Inexorablemente, venĝo, kaj feroca:
"Li mortis fama acordeonista"

Winamp inkludas - mi aŭdas ĝin! Kie
Tio iom voĉo? - Li flugas de la ĉieloj!
Grins konscie iuj Judas -
Li, se li mortis, - en la sama momento resurektis!

Jes, la akordionon! Poeto kaj komponisto!
Por pli Rusa - parto de nia animo!
Vante atendas la Granda Inkvizitoro,
Rusa kanto kiun li nun silentigita!

"Rusio ora sonorilo," kaj en la ĉielo
Vosled animo flugas kiel birdo kanto!
Kaj aŭskultis urboj kaj vilaĝoj,
Kaj la kanto de la novaĵoj de la venko estas!

Funebran silento, sed doloro estas ne povyanut
Lekantoj estas blankaj, kaj la stelo relevigxos!
Rusa memorfesti lian vilaĝon,
Kaj lamentas rusa urbo.

Sed blowjob tempo, moquillo profundiĝi en la forgeson,
Malĝojo posvetleet, glata mizero.
"Mi estas feliĉa" - vi kantis, kaj la gajeco de tiu
Rusio gardos, mi kredas, eterne!

"Nebulo pendis super la Hejmlanda," kaj languideciendo
Streĉita trabo en antaŭtagiĝo trankvila.
Hieraŭ mortis Gennadij Zavolokin -
Kantu por la ripozo de sia animo!

Гаркави Мария, г. Москва

* * *
Как бы в чернёном серебре
Спускалась по крутым ступеням,

Как только ангел по земле
Ступать посмеет.

Из Храма вышла, и под звон
Колоколов ушла дорогой,

Что самой узкой испокон
Веков была б душе, свободой

Всей чистоты, живой и светлой,
Зовущей в Новый Город, в край,

Что полон синевы обещанной,
Где будет рай.

* * *
Как будто кто-то взял комок земли,
Развел с водой, слепил тебя и дал мне -
Несдержанным рывком, рывком любви
С какой-то путаницей, двойственностью правды;

С какой-то разницей во времени... мол, вдруг,
Забьются вместе две несхожих жизни;
В скольких квадратах, кубах поминутно
Удерживаю тот комок земличный?

Не знаю… я устала… даже соль,
Оставленная в вымытом стакане,
Не щиплет больше, будто бы на ноль,
Сводя болей ненужных очертанья.

И я стою, растеряно, одна,
Одним лишь небом снова успокоена.
И понимаю, что идти должна,
И знаю, что душа опять раздвоена.

Как будто кто-то что-то отобрал,
И я совсем решить не в состоянии,
Как быть мне, чтоб Тому, Кто раздавал
Нам жизни, вновь не быть за нас в отчаянии…

* * *
До разрытых корней,
До ладоней простертых,
Уходила земля -
С тротуаров стертых...

Расступалась земля;
И синью неба
Кормила корни
Вечности хлебом.

Этой вечностью сини -
Да в свет! и свят;
Будет весен, не убранных
Свежий наряд.

Будут памятны, ставен
Открытых кресты.
Да покой будет ладен,
Будут души чисты.

* * *
Наедине со всем, что было, -
Наедине -
Вполголоса я говорю спасибо -
Твоей спине;
За то, что был со всем согласен,
И вот, ушел.
Свет фонарей в окне был красен,
Ни добр, ни зол.
Был пересушен - мной, тобою, -
И воспален;
Уже в дверях - прихожей воздух.
И лишь тот тон,
Зажавший уши мне навеки
Тобой одним,
Он мне мешает спать, - не смертен,
И не будим...

Harkavy Maria, Moskvo

***
Kvazaŭ nigrigita arĝento
Sube la krutaj ŝtupoj,

Tuj kiam la angxelo de la tero
Dare piedpasxi.

Eliris el la templo, kaj la tintadon
Sonoriloj iris vojo

Kio estas la plej mallarĝa el antikva
Jarcentoj uzis animo, libereco

Lia pureco, viglaj kaj brilaj,
Nomante al nova urbo sur la bordo,

Kio estas plena de blua promesis,
Kie estas paradizo.

***
Estas kiel iu prenis manplenon da tero,
Diskonigi kun akvo, moldeada vi kaj donis al mi -
Mallonga-temperataj jerk, jerk amo
Kun iom da konfuzo, ambigueco de la vero;

Kun tempo diferenco ... diri, subite,
Ŝtopita kune du pafas vivoj;
Kiom da kvadratoj, kuboj tenis
Tenu tiu pilko zemlichny?

Mi ne scias ... Mi laca ... eĉ salo
Lavis lasis en la glaso,
Ne plu nibbling, kvazaŭ al nulo
Reduktante nenecesa doloro formon.

Kaj mi staras, malklaran, sola,
Nur aero denove trankvila.
Kaj mi komprenas ke devas iri,
Kaj mi scias, ke la animo estas denove dividita.

Kvazaŭ iu estis io forprenis,
Kaj mi ne povis solvi,
Kiel esti mi, al Tiu, kiu donis
Nin vivo denove por ni esti en malespero ...

***
Ĝis elfosis radikoj
Ĝis palmoj etenditaj,
Maldekstra tero -
Kun trotuaroj viŝitaj ...

Disiĝis tero;
Kaj la bluo de la ĉielo
Nutrado radikoj
Eterneco pano.

Ĉi eterneco de blua -
Jes, en la lumo! kaj pereigos;
Fontoj ne purigis
Dolĉa kostumo.

Estos memorita, ŝutroj
Malfermu krucoj.
Jes, paco estos Laden
Ĉu la animo pura.

***
Sola kun cxio, kio estis -
Sola -
Per mallaŭta voĉo, mi diras dankon -
Vian dorson;
Por kio estis kun ĉiuj konsentas,
Do, li lasis.
Lumo lanternojn en la fenestro estis belega,
Nek bonaj nek malbonaj.
Estis tro seka - mi, vi, -
Kaj inflama;
Ĉe la pordo - la koridoro aero.
Nur la tono
Mi kovris siajn orelojn por ĉiam
Vi unu,
Ĝi tedas min dormi - ne morto
Kaj ne vekas ...

Губин Аркадий, г. Москва (10 лет)

БРАТЬЯМ НАШИМ МЕНЬШИМ…

Ворона, ворона, -
Красивая птица!
Чего тебе дома
Сейчас не сидится?

Летаешь стремительно,
Всех обгоняя.
Ну, что же ты, милая,
Непоседа такая!

Каркаешь громко,
Взволнованно очень,
Заметив собаку, грача
Или кошку...

Не стоит, ворона,
Тебе их бояться!
Не лучше ль, подруга,
Тебе постараться

И гнёздышко крупное
Свить высоко.
Ведь ты это можешь
Сделать легко!

И будет красивый,
Просторный, опрятный,
Уютный твой домик,
Чудесный, занятный.

И будут птенцы в нём
Крепчать, подрастая,
А ты их подкармливай,
Моя дорогая!

И вырастут птахи
Красивыми птицами!
И в небо взлетят
Как большие орлицы.

И пусть небо станет
Их домом вторым!
И пусть будут счастливы
Дети твои!!!

ВСЕМ НАШИМ МАМАМ

Ещё кружат последние метели,
Угли в домашнем очаге дотлели.

То там, то тут затренькали синицы.
И воробьям весёлым по ночам совсем не спится.

Пришла весна….

А с ней тепло, капель, весенние дожди и грозы.
А с ней и солнце, март и нежные мимозы,
И «Мамин день» - такой чудесный, светлый –
И – мечты…

И в этом дне всех наших мам любимые черты.
И это – мамины глаза, движенья, руки.
И ты – остановись, ты их послушай – слушай…
Ты в них услышишь:

Нежность, радость, смех и слёзы…
Ты с них услышишь: сладостные грёзы.
Ты в них услышишь: утро раннее и вечный май.
И ты, послушай, ты их – не обижай!..

Arkadio Gubin, Moskvo (10 jaroj)

Nia juna fratoj ...

Korvo, korvo -
Belega birdo!
Kion vi volas la domo
Kiu ne povas resti?

Flugi rapide
Ĉiuj antaŭe.
Nu, kion vi estas, mia kara,
Fidget tiel!

Kva laŭte,
Tre ekscitite,
Vidante la hundo, turo
Aŭ kato ...

Ne estas necesa, la korvo,
Ĉu vi timas ilin?
Ĉu ne pli bone he, amiko,
Vi provas

Kaj grandan neston
Tordi alte.
Post kiam vi faros, ke vi povas
Make it facila!

Kaj estos bela,
Vastan, neta,
Via komforta dometo
Mirinda, amuzaj.

Kaj la idoj estas en ĝi
Stiffening, kreskante,
Kaj vi estas nutritaj,
Mia kara!

Kaj la kresko de Ptah
Belaj birdoj!
Kaj ŝvebas en la ĉielo
Kiel granda aglo.

Lasu la ĉielo estos
Ilia dua hejmo!
Kaj ili estu feliĉaj
Ĉu viaj infanoj!

ĈIUJ niaj patrinoj

Ankoraŭ rondiranta lasta neĝoŝtormo
Karbojn en la hejmo dotleli.

Nun kaj tiam tie zatrenkali tits.
Kaj paseroj amuza nokto ne dormas.

Printempo alvenis ....

Kaj kun ĝi la varmego gutoj, la printempo pluvoj kaj fulmotondroj.
Kaj kun ĝi la suno, marto kaj delikata Karesema
Kaj "Tago de la Patrino" - mirinda, lumo -
Kaj - sonĝo ...

Kaj en ĉi tiu tago de nia tuta moms preferataj karakterizaĵoj.
Kaj estas - mia patrino okuloj, la movado de la manoj.
Kaj vi - halti, vi aŭskultu ilin - listen ...
Vi aŭdas ilian:

Tenereco, gajeco, ridado kaj larmoj ...
Vi aŭdas de ili: belajn sonĝojn.
Vi aŭdas ilian: frua mateno kaj porĉiama majo.
Kaj vi aŭskultos, Vi estas ilia - ne doloris! ..

Гулимова Анна, Московская область.

ПОДАРОК СЕНТЯБРЯ,

Ветер собирал осколки лета
И бросал на мокрую траву
Маленьким подкидышем рассвета –
Яркую, багряную листву.

Припев:
Царственно бросала осень ветром
Яркую, багряную листву!..

Желтые рисунки и наброски,
Яблоки – с деревьев лунный свет,
Наземь одиноко бросив осень,
Провожала ласковый рассвет.

Припев:
Царственно холсты стелила осень –
Провожала ласковый рассвет.

И, веселья солнечного ради,
С листьями в одном костре горя,
Радовалось лето – лето на день –
Маленький подарок сентября.

Царственно ликует – лето на день –
Маленький подарок сентября!..

Gulimova Anna, Moskvo regiono.

GIFT SEPTEMBRO

Vento repreni la pecoj de somero
Ĵetante sur la malseka herbo
Amata trovitino alba -
Brilo, rugxan foliaro.

ĥoro:
Regally ĵetante aŭtuna vento
Brilo, rugxan foliaro! ..

Flava desegnoj kaj skizoj,
Pomoj - la arboj lunlumo
Forjxetante soleca aŭtuno,
Akompanita milda tagiĝo.

ĥoro:
Regio tolo faris aŭtuno -
Akompanita milda tagiĝo.

Kaj, pro amuzo suna,
Kun folioj en incendio brulego,
Gxojis somero - somero en la tago -
Malgranda donaco de septembro.

Regally exults - Somero por la tago -
Malgranda donaco de septembro! ..

Дикун Юлия, Оренбургская обл.

РОДНОЙ ЯЗЫК

А я горжусь, что говорю
На языке Толстого, Пушкина,
Себя на мысли я ловлю –
Из языков всех лучше - наш.


Искусством овладеть хочу,
Чтоб очень емко, лаконично,
Вам душу выразить свою
В словах простых и гармоничных.

И с удовольствием, друзья,
Учу глаголы и спряженья
И знаньям правил - верю я
Найду я в жизни примененье.

Dykun Julia, Orenburg regiono.

Gepatra lingvo

Kaj mi estas fiera diri
En la lingvo de Tolstoj, Puŝkin,
Mi pensas mi kaptos -
Lingvo de la plej bona el ĉiuj - nia.


Majstri la arto de voli
Do tre koncize, koncize,
Vi esprimi vian animon
En la vortoj de simpla kaj harmonia.

Kaj kun plezuro, amikoj,
Instrui verboj kaj konjugacio
Kaj scion pri la reguloj - mi kredas
Mi trovas la vivon de apliko.

Дмитриева Екатерина, г. Москва

ЛИК РОССИИ

В руки беру первый снег, -
Слышится тройки разбег!..
К светлой берёзке прильну, -
Звонкую слышу струну –
Певчей России струну!..

Припев:
Нежно красят зори - на стекле узоры,
До чего ж красива в жемчугах Россия!..
Зимний лик России – лёд да снег, да иней,
До чего ж красива снежная Россия!..

В синюю высь птицей рвусь -
Ласточкой к лету стремлюсь...
Здравствуй, исконная Русь!..
Славой былою горжусь,
Древнею славой горжусь!..

Припев:
Осеняют взором цветики степные,
Во всё небо зори – золото России!..
До чего ж красивый летний лик России!
Ты всегда красива и мила, Россия!..
Ekaterina Dmitriev, Moskvo

MULTEKOSTA DE RUSIO

En la manoj prenis la unuan neĝon -
Heard tri surtir! ..
Kroĉi al lumo betulo -
Mi aŭdas bruega akordo -
Rusa kantado ŝnuro! ..

ĥoro:
Milde farbo auras - sur vitro ŝablonoj
Bone kio estas bela en perloj Rusio! ..
Vintro vizaĝo de Rusio - la glacio kaj neĝo, sed frosto
Kia bela neĝa Rusio Nu! ..

En la blua birdo raring altecoj -
Avida gluti la muŝo ...
Saluton, denaskaj Rusio! ..
Slavoj byloyu fieraj
Antikva gloro fiera! ..

ĥoro:
Superombros la floroj rigardi stepo
En la ĉielo auras - Oro de Rusio! ..
Kia bela somera Nu alfronti Rusio!
Vi estas ĉiam bela kaj dolĉa, Rusio! .

Дурасов Александр, Оренбургская область

ЛЮБИМЫЙ УГОЛОК

У каждого человека в жизни есть любимый уголок природы. У меня он тоже есть. Это школьная берёзовая аллея, через которую я хожу в школу и которую видно из окна моей комнаты. Почему именно она? Есть ряд причин.
Это аллея напоминает мне о прадедушке, участнике Великой Отечественной войны. Создали её участники войны в День Победы в 1985 году, посадив небольшие кустики и повесив на них таблички с фамилией, именем и отчеством. Прошло больше 20 лет с того времени. Маленькие кустики берёз выросли и стали «русскими красавицами».
Летом мой уголок особенно красив. При небольшом ветерке стройные берёзки тихонько покачиваются, шелестя своими зелёными листочками. В ясные дни солнышко пробирается в посадку, и листочки от этого как бы светятся. В жару в этой аллее можно спрятаться от знойного солнца, что мы иногда и делаем с ребятами.
В осеннее время моя аллея покрывается «золотом». А когда зайдёшь в неё, то просто глаза разбегаются. Каких только красок нет (в ней растут не только берёзы, но и сосны, и рябины): жёлтые, оранжевые и даже ещё зелёные листья «шепчутся» на деревьях. А под ногами - ковёр из листьев. Пахнет прелыми листьями, землёй, осенней свежестью.
Есть в моём уголке и лесные обитатели: синицы, воробьи, дятлы, изредка попискивая и долбя кору.
А в зимнее время мой уголок природы становится как бы хрустальным. Деревья покрываются инеем и от этого они становятся ещё красивее. Зимой аллея служит нам для прогулок на лыжах.
Мой уголок природы мне нравится в любое время года.

Durasov Aleksandro, Orenburg regiono

PET angulo

Ĉiuj en la vivo havas preferataj pecon de la naturo. Mi havas ĝin ankaŭ. Tiu lernejo betulo avenuo tra kiu mi iras al lernejo kaj kiu povas vidi de la fenestro de mia ĉambro. Kial ŝi estas? Estas diversaj eblaj kialoj.
Tiu memoras min de la strateto prapatro, veterano de la Unua Mondmilito. Kreis lian veteranoj sur Venko Tago en 1985, metante la malgrandaj arbetoj kaj pendanta sur telerojn kun la nomo, antaŭnomo kaj patronímico. Pli ol 20 jaroj ekde tiam. Malgrandaj clumps de betuloj kreskis kaj fariĝis "Rusa Beleco".
Somera mia areo estas speciale belega. Kun malpeza venteto svelta betuloj balanciĝantaj milde, siblis liaj verdaj folioj. Sur klaraj tagoj, la suno iras al la surteriĝo, kaj la folioj de ĉi tia ardo. Kiam ĝi estas varme en ĉi strateto por kaŝi de la varma suno, ke ni iam rilatas al la infanoj.
En la aŭtuno mia strateto kovrita "oro". Kaj kiam vi venos al gxi, simple rigardu unue. Ekzistas nur ekzistas koloro (tio kresku ne nur betulo kaj pino, kaj monto frakseno): flava, oranĝa kaj eĉ verda eliras "flustrante" en la arboj. Kaj sub iliaj piedoj - tapiŝo de folioj. Ĝi odoras putriĝo folioj, tero, aŭtuno malvarmeto.
Estas en mia angulo kaj praarbaro logxantoj: paruoj, paseroj, pegoj, foje squeaking kaj beki ŝelo.
Kaj en la vintro, mia pecon de la naturo igas kristalo. Arboj kovrita hoarfrost kaj el tio ili fariĝis eĉ pli bela. Vintro strateto utilas al ni por promenado sur skioj.
Mia stuff I like naturo, en ajna tempo de jaro.

Денисов Николай, Московская область

РОЖДЕСТВЕНСКОЕ

Ах, Купола! Ах, Купола!
Вы величавы и беспечны.

Под вами мир и с вами вечно
Колокола! Колокола!

О чём звонят, к чему зовут?
Скорбят и всех благословляют.
И долго, долго затихают,
И будто встарь ответа ждут.

Земная персть поёт: Хвала!
И на колени припадает,
И сладко сердце замирает.
Когда сияют купола.

Ах, Купола! Ах, Купола!
Крестами небо подпирая,
Вы на земле частичка рая,
И с вами все колокола.

Ах, Купола! Колокола!
Зачем так долго вы молчите?
Скорей Россию пробудите!
Во все, во все колокола!

Nikolai Denisov, Moskvo regiono

KRISTNASKO

Ha, la Kupolo! Ha, la Kupolo!
Vi estas majesta kaj senzorga.

Sub la mondon vi kaj kun vi por ĉiam
La sonoriloj! La sonoriloj!

Kion nomante, kio nomiĝas?
Plori, kaj ĉia beno.
Kaj longa, longa trankvila sube,
Kaj, kvazaŭ atendante respondon de la antikveco.

Tera polvo kantas: Haleluja!
Kaj kusxos kun liaj genuoj,
Kaj dolĉa koro haltas.
Kiam brilas kupolo.

Ha, la Kupolo! Ha, la Kupolo!
Transiras la ĉielon apogilo,
Vi estas peco de la cxielo sur tero,
Kaj kun vi ĉiuj sonoriloj.

Ha, la Kupolo! La sonoriloj!
Kial vi silentis tiel longe?
Baldaŭ Rusio Vekigxu!
En ĉiuj, ĉiuj sonoriloj!

Дюкарёва Мария, г. Москва

СТАРИЧОК, СТАРУШКА

Впереди меня шагают двое. Время изрядно побило, поиссушило их. Старушка вся съежившаяся, сгорбленная, старичок подслеповато нащупывает палкой дорогу. Но наверняка оба не кажутся друг другу безобразными - ведь они все те же, что и прежде. Позади - длинная вереница лет, мрачных и лучезарных, серых и ярких. Бесконечный ряд совместных переживаний: война, болезни и больницы, инфляция, очереди за хлебом, рождения детей и похороны близких, голодуха и праздничные застолья, мелкие ссоры и большие семейные радости, работа от зари до зари и воскресные походы в кино или театр, лиловые сумраки и свинцовые рассветы... И постоянная чуткая настороженность - дышит ли другой? И даже сейчас, семеня бок о бок, они словно прислушиваются друг к другу: здесь ли ты, идешь ли рядом? Так и шагать им, рука об руку, до самой смерти... Сохранили бы такую верность трагически легендарные любовные пары, воспетые многими гениями искусства? Вот они, настоящие герои безымянной любви, в неразрывном душевном единении и привязанности друг к другу. Дует ветер, по старому, с выбоинами, асфальту сложно ступать. Они сходят с тротуара и пускаются в рискованное ныне мероприятие - переход улицы. Я смотрю им вслед: переход окончен, и они, успокоившись, семенят дальше. Старичок останавливается, поднимает жене воротник пальто, она смахивает пушинку у него с плеча. Они уйдут из жизни не одновременно. Если старичок окажется вторым, то он, наверняка, ненадолго переживёт жену. Старушка - та ещё не один год может протянуть среди осколков совместной жизни, пожелтевших фотографий и воспоминаний, а затем уйдёт и она. Никаких почётных залпов и охапок цветов. Венок из лиловых бумажных хризантем, гвоздики да полдюжины провожающих. А за погребальной "процессией" - пошатывающийся от горя старичок или старушка. Память о них будет жить в семейном рецепте печенья, в какой-нибудь любимой истории. Будущие поколения будут вспоминать, глядя на истёртые снимки: "Ну и гуляка был мой дед!.." "Прабабка, говорят, в молодости такая веселая подруга была..." Разве не прекрасно оно, увековеченное в мраморе, жизнерадостное бессмертие? "Маленькие" тоже могут оказаться большими, если до конца заполняют отведённое им время.

Dyukareva Maria, Moskvo

La maljunulo, la maljuna virino

Marŝis antaŭ mi du. Tempo bela bati, poissushilo ilin. La maljunulino cringed ĉiuj, fleksita, maljunulo kun bastono purblind palpante vojo. Sed verŝajne la du ne ŝajnas malbela al ĉiu alia - ili estas la sama kiel antaŭe. Malantaŭ - longa serio de jaroj de mallumo kaj hela, griza kaj hela. Senfina nombro de artiko spertoj: milito, malsano, kaj hospitaloj, inflacio, pano linioj, Naskiĝintoj kaj funerales de amatoj, malsato kaj feriado festenoj, minora kvereloj kaj granda familio ĝojon, laboro de la tagiĝo ĝis la krepusko kaj semajnfinaj vojaĝoj al la kino aŭ teatro, siringo krepusko kaj konduki la tagiĝo ... Kaj konstanta observado sentema - spiras la alia? Kaj eĉ nun, miksanta apud la alia, ili ŝajnas aŭskulti unu la alian: jen se vi iras proksime ĝi? Kaj ili marŝas mano en mano, ĝis lia morto ... Ĉu konservi lojala ama paro tragike legenda sorĉita de multaj genioj de arto? Jen ili estas, la veraj herooj de la sennoma amo, oni indisoluble kuniĝo de menso kaj amon por la alia. La vento blovas, la malnova, kun krateretoj, asfalto estas malfacile tretas. Ili iras de la trotuaro kaj komenci agon nun - transiri la straton. Mi prizorgos ilin: la transiro estas finita, kaj ili trankviligis malsupren, semoj plu. La maljunulo ĉesas, levas la kolumon al sia edzino, ŝi aspektas kiel iom de igi polvon el sia ŝultro. Ili lasas la vivon tempo. Se la maljunulo estus la dua, li certe ne longe postvivis lian edzinon. Malnovaj - la pli ol unu jaro povas atingi inter la fragmentoj de vivo kune, yellowed fotoj kaj memoroj, kaj poste eliri kaj ŝi. Neniu honoro savas kaj armfuls de floroj. Florkrono de purpuro papero Krizantemoj jes dekduo plorantoj. Al funebraj por la "procezo" - la maljunulo tambalea de malĝojo aŭ malnova. La memoro pri ili vivos en la familio kuketon receptoj, en iuj preferataj rakontoj. Estontaj generacioj estos retrorigardas, rigardante la fotojn eluzita, "Nu, mia avo estis playboy! .." "Granda-avino, diris la juna viro tial gajaj amiko estis ..." Ĉu ne mirinde estas, senmortigita en marmoro, elasta senmorteco? "Malgranda" povas ankaŭ esti granda se la fino plenigu la disponebla tempo.

Зайцев Виктор, Оренбургская область

МУЗЫКА

Сколько себя помню, бабушка всегда жила с нами. Бабушка Елена была глухая. Слух она потеряла в середине жизни, но не до такой степени, чтобы быть вовсе отрезанной от мира. Слуховой аппаратик с проводками и динамиком вставлялся в ухо, как пробка. Еще был наушник для пользования радио.
Бывало, что-нибудь по хозяйству делает бабушка: гладит, шьет, и в тишине чему-то улыбается. Это значит, хорошую музыку передают.
С музыкой в моей жизни связано не так уж много воспоминаний. Пожалуй, это - самое яркое. Было лето, и я возился в саду. Из дома донесся страшный, нечеловеческий вопль. Я бросился на помощь. Куда? Кому?
В комнате у электроплиты стояла бабушка Елена, что-то помешивала в кастрюльке, в ухе чернел радионаушник. Она стояла в адском, истошном завывании безмятежно, как праведница в костре. Слушая музыку, бабушка не подозревала, что наступила коту Мурзику на хвост, да так ловко, что он не мог даже извернуться и укусить хозяйку за ногу. Как он не сошел с ума от такой долгой и жестокой боли?
Из этого воспоминания для меня неопровержимо следовал вывод: все то, что мы не в состоянии воспринять, потрогать, использовать, и склонны считать несуществующим, - вполне существует, порою рядом, и, возможно, страдает, глядит с мольбою в наши невидящие глаза.
Бабушки Елены давно уже нет с нами. Кот Мурзик постарел, обленился, но на кухне так и крутится под ногами, видимо порой забывая про тот случай с хвостом. Я иногда беру бабушкин радионаушник и вспоминаю эту историю, когда бабушкина музыка слилась воедино с «музыкой» кота Мурзика.

Victor _Zaitsev_, Orenburg regiono

MUZIKO

Ekde mia memoro, mia avino ĉiam vivis kun ni. Grandma Helen estis surda. Ŝi perdis aŭdon meze vivo, sed ne tiom kiel esti tute ekstermita el la mondo. Aŭdinte apparatik kun afisxojn kaj oratoro enigita en la orelon kiel korko. Alia estis uzi radioaparato aŭdilo.
Foje, farante iun sur la bieno avino feroj, kudri, kaj en la silento ion ridetante. Tio estas, bona muziko estas pasita.
Kun muziko en mia vivo estas pro ne tiom memoroj. Eble, tio estas - la plej brila. Estis somero, kaj mi estis tre okupita en la ĝardeno. El la domo venis la terura, nehoman kriegu. Mi kuris al la rekupero. Kie? Al kiu?
En la ĉambro estis elektraj fornoj avino Helena, efikantaj io en poton, en la orelo estis nigra radionaushnikov. Ŝi staris en la infera, koro-rending kriegoj serene kiel virtulo en la fajron. Aŭskulti muzikon, mia avino havis nenian ideon, ke venis Murzik katvosto, sed tiel lerte, ke li ne povis eviti kaj mordas la posedanto de kruro. Kiel li perdis sian menson pro tia longa kaj maldolĉa doloro?
Tiu memoro al mi definitive sekvis la konkludo: cxio, ke ni ne povas percepti, tuŝi, uzi, kaj inklinas pensi en neekzistanta - tute ne, kelkfoje unu apud la alia, kaj povas esti suferado, rigardante plede al nia unseeing okuloj.
Avino Helen estas longa iris kun ni. Ebur Murzik malnova, mallaborema, sed la kuirejo kaj turnoj en la vojo, foje ŝajne forgesas pri la incidento kun la vosto. Mi kelkfoje prenas mian avinon radionaushnikov kaj memoru ĉi tiun historion kiam mia avino venis kune kun la muziko "muziko" kato Murzik.

Зайцева Елена, г. Москва

ИЮНЬСКАЯ ПЕСНЯ

От Маяковки до Цветного
Они бродили по Садовой.
Он говорил о чём-то старом
С подругой новой.

У ресторана «Эльдорадо»
Он обнимал её за плечи
И вёл полуденной тропою
Во дворик встречи.

Не отвергая наваждение
И, забывая всё на свете,
Она летала в упоении,
Как на комете.

И словно роза расцветала,
И хорошела вся при этом,
Летала из весны да в лето
И возвращалась...

Он был красивый невозможно
И, может даже, в чём-то гений,
Дарил ей музыку и пенье,
И вдохновенье.

Плывёт голубенький троллейбус.
В нём – двое в закольцовке света:
Они в обнимку ходят где-то,
Отбывши в лето...
Отбывши в лето...

ГРЁЗЫ

Мне грезятся берег и солнце,
И ствол кипариса в оконце:
Где схожие горы, как сёстры
Долины цветущие – пёстры...

В мечтах – многоцветие мая,
Хмельные твои тамариски,
Акаций и яблонь изыски, -
Цветут, как в волшебном тумане.

Рисуется Богом картина:
Садов подвенечных уборы
Одели меня и долину,
Окутали берег и горы...

Тоскую о запахах пряных,
Солёных, полынных, медвяных,
Любви и мечты колыбель, -
Воскресший в весне Коктебель!

Там схожие горы, как сосны,
Долины цветущие пёстры, -
Пусть грезятся берег и солнце,
И ствол кипариса в оконце.
* * *
В лесу кукушка куковала,
Под утро солнце ликовало,
Когда над миром поднималось –
Любовь и мудрость излучало.

И дружно щебетали птицы,
Восторженно, не умолкая...
Пусть жизни пёстрые страницы
Украсит осень золотая...

И, задевая нежно струны,
Эол играл с утра на лире,
Журчал ручей и мир подлунный
Во всей красе предстал – и в шири...

И пробудился день чудесный
В объятьях радости и солнца.
Пою об этом вам я песню
И пью нектар с полей до донца!..

* * *
Благословляйте небеса,
Спешите радовать любимых!
Душа вздымает паруса
Ветрами чувств неукротимых.

Гроза ночи уходит прочь,
Восходит солнце рано-рано...
Благословенны - день и ночь,
Корабль любви и друг желанный...

Ветрами чувств неукротимых
Наполненные паруса...
Спешите радовать любимых!
Благословляйте небеса!..

Helena Zaitseva, Moskvo

La junio KANTO

El Mayakovka al koloro
Ili vagis tra Sadovaya.
Li parolis pri iu malnova
Kun nova koramikino.

La restoracio "El Dorado"
Li tenis ŝin je la ŝultroj
Kaj kondukis la tagmezo Path
En la korto de la kunveno.

Sen malakcepti iluzio
Kaj forgesi ĉio,
Ŝi flugis en ekstazo,
Kion pri faras.

Kaj kiel rozo floras,
Kaj des pli bela por ĝi,
Somero de printempo ĝis somero tiel
Kaj reen ...

Li ne estis bela
Kaj eble eĉ, en iuj genio
Donis al ŝi muziko kaj kantado,
Kaj inspiro.

Flosante helbluaj trolley.
En ĝi - du en loopback lumo:
Ili marŝas ĉirkaŭ brako en brako,
Otbyvshi en somero ...
Otbyvshi en somero ...

SONĜOJ

Mi Grese strando kaj suno,
Kaj trunkoj de cipreso en la fenestro:
Kie similaj montoj kiel fratinojn
Floranta ebenaĵo - abigarrada ...

En revoj - multkolora majo
Via ebria tamariskon,
Akacio kaj pomon plezuroj -
Floras, kiel en magia nebulo.

Dio desegnas bildon:
Ĝardenoj geedziĝo vestitaj
Vestita mi kaj la valo,
Envolvita la marbordo kaj la montoj ...

I miss la odoroj de pika,
Saletaj, tarragon, mielo-,
Lulilo de amo kaj revoj -
Revivigita en la printempo Koktebel!

Ekzistas similaj monto pino,
Buntajn florado valoj -
Lasu Grese strando kaj suno,
Kaj trunkoj de cipreso en la fenestron.
***
En la arbaro kukolo kukolo,
En la mateno la suno eufórico
Kiam la mondo estas leviĝanta -
Amo kaj saĝo brilas.

Kaj kune chirping birdoj
Entuziasme, senĉese ...
Estu vivo bunta paĝoj
Ornami aŭtuno oro ...

Kaj, delikate tuŝis la kordojn,
Aeolus ludis en la mateno de la harpo,
Balbutas rivereto kaj sublunary mondo
Aperis en ĝia tuta gloro - kaj de larĝa ...

Kaj vekus mirinda tago
En la brakojn de amuzo kaj suno.
Mi kantas tiun kanton al vi mi
Kaj trinki la nektaron el la kampoj al la tigoj! ..

***
Benu la ĉielo
Hurry bonvolu preferataj!
Uplifts la animo veloj
Ventoj indomable senco.

Nokto ŝtormo iras,
La suno leviĝas tre frue ...
Benata - tage kaj nokte,
Ŝipo de amo kaj aliaj Dezirataj ...

Ventoj sentoj indomable
Plenigis veloj ...
Hurry bonvolu preferataj!
Ĉielo benu! ..

Заряев Андрей, Оренбургская область

***
Моя родина пахнет душицей,
Чабрецом и полынью седой,
Нивы хлебные - спелой пшеницей,
А леса - родниковой водой.

На проталинке влажной, холодной,
Медуница сиренью цветёт.
Шмель проснулся от спячки, голодный,
Жадно сладкий нектар её пьёт.

В редкодубье подснежник синеет
Одеялом пушистым укрыт,
Солнце нежно ласкает и греет,
Тёплым веяньем землю парит.

Горицвет золотой засыхает,
Облетает сухой лепесток,
А на смену ему расцветает
Белых ветрениц нежный цветок...

Tagiĝo Andreo, Orenburg regiono

***
Mia hejmo odoras kiel origano,
Timiano kaj salvio griza,
Grenkampon - matura tritiko
Al arbaro - printempo akvo.

Protalinke sur malseka, malvarma,
Pulmonaria siringo floras.
Bumblebee vekigxis de hibernación, malsata,
Avide dolĉa nektaro trinki ĝin.

En Redkodub snowdrop estas blua
Kovrita per lanugaj litkovrilo,
La suno milde karesas kaj varma,
Varma spiro de la tero flugas.

Adonis oro sekigas supren
Seka muŝoj petalo
Kaj estis anstataŭita de floras
Blanka anemonoj delikata floro

Зелинская Мария, г. Ростов-на-Дону

* * *
Квадратные цифры сплетаются в метры.
Мы всеми забыты… Продрогли от ветра.

Квадратные души сбегаются к суше.
А мы – ураганы. Не прячься же! Слушай!

Про Бога не пели мотивы над нами.
Не плакали ночью над кладбищем мамы.

Не выли старухи, сгребая по слезке
В платочек с заплаткой у старой березки.

Не били стаканы, залитые водкой…
Не красились девушки черной подводкой…

Не бегали дети с лопатками в ручках,
Не знали прохлады сожженные сучья…

И, муравьиной тоской окрыленный,
Не унывал тут последний влюбленный.

Здесь не было женщины, ждущей ребенка,
И не было лошади, ни жеребенка.

Ни рыбы, ни зайца, ни жалкой селедки.
Здесь вымерло все. Только тюрьмы и плетки.

Maria Zielinska, Rostov-sur-Dono

***
Figuroj estas teksita en kvadrata metro.
Ni ĉiuj forgesis ... tremetante en la vento.

Kuri al la kvadrato de la animo landon.
Kaj ni - la uraganoj. Ne kasxu ĝin! Aŭskultu!

Pri Dio motivoj ne kantante super ni.
Ne ploru nokto super la tombejo panjo.

Ne maljuna virino ploregis, larmoj en shoveling
En la poŝtuko kun diakilo de malnova betulo.

Ne batis glasoj plenigitaj per vodko ...
Ne pentris nigra eyeliner knabino ...

Neniu infanoj kuras ĉirkaŭ kun klingoj en la tenilo
Ne sciis cool bruloferojn bastonetoj ...

Kaj, malfeliĉe alada formiko,
Ne malkuraĝigis tie lasta amo.

Jen estis virino atendas knabo
Kaj ne estis ĉevalo aŭ ĉevalidon.

Fiŝoj, aŭ kuniklo, aŭ patosa haringo.
Ĉiu mortis. Nur malliberejo kaj okulharoj.

Иженякова Ольга, г. Тюмень

МАЛЕНЬКАЯ РА

Высоко-высоко в небе, рядом с месяцем, жила маленькая звездочка Ра…(Ра от слова радость или радуга).
Каждую ночь она устремляла свои нежно-розовые лучики на Вселенную. «Великая Ра», «Красивая Ра», «Самая нежная в мире – Ра» - говорили о ней поэты и жители Вселенной. А, когда ею особенно часто восторгались, месяц нашептывал ей тихонько на ушко: - Смотри, маленькая Ра, не зазнайся!
Но далеко не всегда жители планет могли любоваться сиянием самой маленькой и самой нежно-розовой звездочки Вселенной. Иногда подолгу над их домами висели тяжелые тучи, иногда нестерпимо жгло горячее Солнце. И Ра каждый раз, когда ее лучи не доходили до жителей планет, очень-очень переживала из-за этого.
Ее сестры – большие звезды частенько над ней подтрунивали над маленькой сестричкой, им было совершенно безразлично, нужен их свет жителям Вселенной или нет. Они были очень холодные и довольные собой, считали, что ночное пространство со всех сторон освещается исключительно для того, чтобы можно было своей красотой без устали любоваться.
Однажды Ра услышала удивительную песенку, в ней пелось о маленькой добренькой звездочке, которая освещает Вселенную чистым розовым светом. Ра внимательно вгляделась в темноту, и увидела небольшую планетку, по ней бродил одинокий музыкант и на флейте играл нежную мелодию в честь звездочки Ра. Ра призадумалась. А потом стала внимательно разглядывать незнакомую планету, признаться, раньше она на нее просто не обращала внимания. Мало ли планет во Вселенной?
- Как называется эта планета?– спросила потом Ра у месяца.
- Земля – сказал тихо месяц после некоторого раздумья.
И тут же маленькая Ра решила, что ей непременно нужно жить на Земле. Как только она это проговорила вслух, раздался оглушительно громкий хохот со всех сторон. Большие ослепительно яркие звезды холодно смеялись, решение крохотной нежно-розовой сестрички им казалось неимоверной глупостью. А потом они все вместе принялись Ра отговаривать:
- Ты пойми, на этой…Земле живут очень мало и быстро угасают от болезней и как ее…любви – твердили монотонно большие ослепительно-яркие звезды.
- Но там живут люди! – кричала в слезах Ра – и они… теплые!
Заплаканная звездочка повернулась к месяцу и посмотрела на него умоляющим взглядом. Месяц повернулся к ней и подул на Ра изо всех сил. И Ра медленно, очень медленно стала спускаться к Земле. Звезды враз замолчали, провожая взглядами сестру.
Сначала Ра было очень страшно, но по мере того как она отдалялась от своих родных, в ней поселялось чувство уверенности. Когда ее ноги коснулись земной поверхности, оказалось, что она превратилась в чудесную с нежно-розовым румянцем девочку, которая умела петь и искусно играть на маленькой флейте и веселить людей своей волшебной музыкой. Ее тут же все полюбили.
Конечно, иногда Ра тоскует по небу, и тогда в окно ее небольшой уютной комнаты заглядывает месяц и нашептывает все новости Вселенной, но на небо Ра возвращаться не хочет, потому что нет ничего прекрасней, чем жить здесь – на Земле…

СЕРДЦЕ РОЗЫ

На самом обычном окне, в самой обычной квартире росла роза. На первый взгляд она казалась обычной розой, но это только на первый взгляд. Жильцы квартиры знали ее тайну и свято берегли, как и лепестки, которые она иногда сбрасывала - тут же подбирали их и засушивали. Неизвестно сколько лет было на самом деле розе, казалось, она здесь живет всегда…
Тайна розы заключалась в ее необыкновенной чуткости. Каждый раз, когда кто-то из жильцов приходил домой грустный или усталый, она аккуратно раскрывала полувлажные лепестки и, выпрямив чашечку, в сторону человека, смотрела на него долгим и нежным взглядом, как смотрит мать на своего ребенка, когда ему плохо. Если бы эта роза, была не растением, а, скажем, животным, то можно было бы про нее сказать, что у нее доброе сердце, но у растений, как известно, сердца не бывает. Значит, получается, эта роза исключение?
Шли дни за днями, за окном падал снег и дождь, а потом все равно всходило солнце, роза также неизменно жила на подоконнике, принося радость жильцам, особенно, в пасмурные дни. «У нашей розы очень доброе сердце» - сказал как-то малыш, глядя на нее, и все взрослые тут же с этим утверждением согласились. Так и закрепилась за розой эта слава. Однажды в гости к жильцам этой квартиры пришел больной мальчик, которого тяжелый недуг сковал еще в момент рождения, ему было очень плохо, но он к этому привык, так же как и здоровые люди привыкли к своим родинкам или цвету глаз. Маленький человечек, несмотря на грусть, улыбался и по-своему радовался жизни, но только опытный глаз за детской улыбкой мог рассмотреть совсем недетскую печаль. Увы, в наше время таких мало…
И тут он увидел розу…
Прилив нежности от маленького сердца был встречен медленным разворачиванием прохладных лепестков. Это было завораживающе. Следя за розой, никто и не заметил, что за окном в веселом хороводе кружатся снежинки и скоро весь мир начнет праздновать Новый год. Все смотрели на розу. «Какая теплота и какая нежность» - сказал восторженно гость и заплакал. И надо же такому случиться! В этот момент на маленьких фарфорово-бледных лепестках тоже появились крошечные слезы. «Роза плачет» - кто-то с умилением прошептал.
…Прошло некоторое время, тот мальчик полностью выздоровел, конечно, ему никто не поверил, что болезнь ушла потому, что какой-то цветок проявил к нему участие. Да и он собственно мало кому об этом рассказывал, когда встречаешь доброе сердце, какая разница, кому оно принадлежит человеку или розе?

Izhenyakova Olga, Tyumen

LITTLE RA

Alte sur la ĉielo, apud la monato, vivis steleto ... Ra (Ra de la vorto ĝojo aŭ ĉielarko).
Ĉiu nokto, ŝi rapidas ŝi pala rozo radioj de la universo. "Granda Ra", "Bela Ra", "La plej delikata en la mondo - Ra" - parolis pri ŝi poetoj kaj loĝantoj de la universo. Kaj, kiam plej ofte admiris monato flustris mallaŭte al ŝia orelo: - Rigardu, malgranda Ra, ne paradas!
Sed ne ĉiam popolo de la mondo povas ĝui la brilo de la plej malgranda kaj plej delikataj rozoj steloj de la universo. Kelkfoje dum longaj periodoj de iliaj domoj pendis pezaj nuboj, foje unbearably varmega brulanta suno. Kaj Ra ĉiufoje ĝiaj radioj ne atingas la planeda loĝantaro, tre, tre maltrankviliĝis pri tio.
Ŝia fratino - grandaj steloj ofte poked amuza ĉe sia malgranda fratino, ne gravas, vi bezonas lumon la loĝantoj de la universo aŭ ne. Ili estis tre malvarmeta kaj komforta kun si, kredis, ke la nokto areo de ĉiuj flankoj estas lumigita nur por permesi la beleco senlace admiri.
Ra unufoje aŭdis miriga kanto, ĝi estis kantata pri iom pia catalina, kiu lumigas la universo pura rozkolora lumo. Ra zorgeme rigardis en la mallumon, kaj vidis malgrandan planedon, ĉar ĝi vagis sola muzikisto kaj ludis la fluton en honoro de la milda melodio stelo Ra. Ra pensema. Kaj poste mi komencis zorgeme ekzameni punkton tre malmulte kutiman planedo, mi konfesas, ŝi uzis ĝin nur ne pagi atenton. Iom faris la planedoj en la universo?
- Kio estas tiu planedo? - Tiam demandis Ra en la monato.
- Tero - diris trankvile, post unu monato de interkonsiliĝo.
Kaj tiam malgranda Ra decidis ke ŝi absolute devas vivi sur la Tero. Tuj kiam ŝi diris laŭte, ensordecedor laŭta ridado de ĉiuj flankoj. Grandaj blindingly brilaj steloj malvarme ridis decido eta delikata rozkolora fratinoj ŝajnis nekredebla stulteco. Kaj poste ili ĉiuj komencis deadmoni Ra:
- Vi devas kompreni tiun ... Tero vivas estas tre malgranda kaj rapida malapero de malsano kaj kiel ami ... - firma monotona granda blindigaj brilaj steloj.
- Sed ekzistas homoj! - Cried en larmoj de Ra - kaj ili ... varma!
Stelo larmoj turnis al monato kaj rigardis lin pledante rigardo. Monato turnis sin al ŝi kaj blovis sur Ra malmola. Kaj Ra, malrapide komencis malleviĝi al la Tero. Steloj samtempe silentigxis, rigardante sian fratinon.
Unue, Ra estis tre timigas, sed kiam sxi sian sintenon al siaj familioj, ĝi instalas konfido. Kiam ŝiaj piedoj tuŝis la tera surfaco, aperas, ke gxi farigxis mirinda kun mola rozo rugxigxis knabino kiu povus kanti kaj ludi lerte sur malgranda fluto kaj amuzi homojn per sia magia muziko. Ŝi amis ĝin tuj.
Kompreneble, kelkfoje sopiras Ra tra la ĉielo, kaj poste en la fenestro de sia malgranda komforta ĉambro rigardojn kaj flustras monato ĉiuj novaĵoj de la universo, sed la ĉielo ne volas reveni Ra, ĉar tie estas nenio pli bela ol vivi tie - en la Tero ...

KORO de rozoj

Ĉe la normala fenestro, en la plej ordinaraj apartamento leviĝis rozo. Je unua rigardo ŝajnis esti alia rozo, sed nur je unua rigardo. Luantoj sciis lia sekreta kaj sankta gardata kiel petaloj, kiun ŝi iam ĵetis - Dekstre por repreni ilin kaj zasushivali. Ĝi ne scias kiom longe ĝi vere leviĝis, ŝi ŝajnis vivi tie por ĉiam ...
La mistero leviĝis estis lia eksterordinara sentiveco. Ĉiufoje unu el la loĝantoj revenis hejmen malĝoja aŭ laca, ŝi zorgeme malkaŝi duon-humidaj petaloj kaj rektigi tason, en la direkto de viro rigardas lin longe kaj dolĉa rigardo kiel patrino rigardante sian infanon, kiam li estis malsana. Se tiu rozo ne estis planto, kaj, ni diru, besto, ĝi povus diri pri ŝi, ke ŝi havas bonan koron, sed la planto estas konata, la koro ne okazos. Do, rezultas, ĉi rozo escepto?
Kiel la tagoj pasis post tago, la neĝo falis ekster la fenestro kaj la pluvo, kaj poste ankoraŭ la suno leviĝis, la rozo kiel ĉiam vivis sur la fenestro, alportante ĝojon al loĝantoj, precipe sur nubaj tagoj. "Nia rozoj estas tre bona koro" - iam diris, bebo, rigardu ŝin, kaj ĉiuj adoltoj tuj konsentis kun tiu deklaro. Kaj fiksitaj al leviĝis ke gloro. Iam, en vizito al la prizorgantoj de la apartamento venis malsana knabo, kiu forĝis grava malsano en la momento de naskiĝo, ĝi estis tre malbona, sed li kutimis al ĝi, tiel kiel sanaj personoj kutimas iliaj talpo nek okulo koloro. La vireto, malgraŭ la malĝojo, ridetanta kaj kontenta en sia propra vivo, sed nur trejnita okulo por la rideto de infano povis vidi sufiĉe infaneca malĝojo. Bedaŭrinde, nuntempe ne estas sufiĉa ...
Tiam li vidis rozon ...
Rush de tenereco de la eta koro renkontis cool malrapide desenvolvimiento petaloj. Ĝi estis fascina. Rigardante la rozo, neniu rimarkis, ke la fenestro en la gaja danco turniĝanta neĝaj flokoj, kaj baldaŭ la tuta mondo devos okazigi la Nova Jaro. Ĉiuj rigardis la rozo. "Kio varmon kaj tenerecon, kiu" - diris entuziasme gasto kaj ploris. Kaj kiel sur la tero povis okazi! Je ĉi tiu punkto, malgrandaj porcelano-pala petaloj ankaŭ aperis eta larmoj. "Rose ploras" - iu flustris tenere.
... Post momento, la knabo faris plenan reakiro, kompreneble, neniu kredis lin, ke la malsano malaperis pro iu floro montras lin engaĝita. Kaj li fakte tre malmultaj personoj parolas pri ĝi, kiam vi renkontas bonan koron, kiu zorgas kiuj apartenas al viro aŭ rozo?

Казаров Радион, г. Оренбург

ГОРОД СЧАСТЬЯ

Над Уралом быстрым ранними рассветами
У отрогов древних поседевших гор,
У степей ковыльных яшмой, самоцветами
Мой любимый город вышел на простор.

В россыпи огней платки пуховые
Расстилает матушка-зима
И растут микрорайоны новые,
Вьюжат белою поземкой тополя.

Оренбург мой! Город славы, мужества!
Здесь Гагариным оставлены следы.
Азии, Европы вечное содружество,
Кружева мостов, сирень, в цвету сады.

Оренбург мой! Славный, добрый город!
В окружении древнейших гор, степей
Будь всегда прекрасен, горд и молод,
Город счастья, юности моей!

Kazarov Radion, Orenburg

Urbo de Joy

Super la Urales rapida frua auras
En antikvaj grizzled monto krestoj,
En plumo herbo stepoj jaspiso, semi-multekostajn sxtonojn
Mia preferata urbo eliris en la malfermita.

En kiel lumoj scarfs malsupren
Patrino-vintro etendas
Kaj kreski novaj kvartaloj,
Vyuzhat drivis neĝon kun blanka poplo.

Orenburg mia! Urbo de gloro, kuraĝo!
Jen Gagarin lasante spurojn.
Azio, Eŭropo eterna kunuleco,
Lace pontoj, siringoj en floras ĝardenoj.

Orenburg mia! Bela, bona urbo!
Ĉirkaŭita de antikvaj montoj, stepoj
Estu ĉiam belaj, fiera kaj juna,
Urbo de Joy, mia juneco?

Калько Алексей, Оренбургская область

ЗИМА

И вновь - зима, и вновь - метели,
И птицы к югу улетели.
И пусть снегов не намело –
Глядит по - зимнему село.

Ветра задиристо, сурово
Несут снежинок целый рой.
И нам так хочется сугробов,
Снежок, село моё укрой.

Пусть принарядятся игриво
Дома, берёзки, провода
И будет всё вокруг красиво,
Замёрзнет на пруду вода.
* * *
А под моим окном - качаясь, вишни
Растут давно. Я помню их всю жизнь.
Их папа мой здесь посадил когда-то
И деревца надолго прижились.
Зимой снежок на вишни прилетает
И осыпается, чуть ветку покачни
Как будто шубой снизу укрывает
Тепло под снегом, что ни говори.
А по весне, как только снег растает
Проснется вишня, почки распустив
И, наконец, в любимом всеми мае
Так зацветет, что глаз не отвести.
И под окном моим весенний ветер
Проносит лепестки ее цветов
Нет запаха, прекраснее на свете
Чем аромат цветущих роз садов.
И вижу я, проснувшись утром летним
Как вишни спелые в окно моё глядят
Как хорошо, что папины деревья
Мне по утрам как - будто,
«Здравствуй» говорят.

Calco Alex, Orenburg regiono

VINTRO

Kaj denove - vintro, kaj denove - ventisqueros,
Kaj la birdoj flugis suden.
Ke vi ne lasu la neĝo apilados -
Serĉante - vintro vilaĝo.

Vento cocky, severe
Portu svarmon da neĝaj flokoj.
Kaj ni ambaŭ volas neĝon,
Snowball, mia vilaĝo ukroy.

Lasu ŝerco beligi
Domoj, betuloj, dratoj
Kaj ĉiu estos bela,
Frosto en la lageto akvo.
***
Kaj sub mia fenestro - balanciĝantaj, ĉerizo
Kreski longe. Mi memoras ilin dum mia tuta vivo.
Ilia patro kutimis meti min tie
Kaj la arboj longe alkutimiĝis.
En vintro, la neĝo alvenas ĉerizoj
Kaj aspergis iom branĉo pokachni
Estas kiel mantelo de haŭto fundon kovras
La varmego sub la neĝo, kion vi diras.
En printempo, kiam la neĝo degelas
Veki ĉerizo, solvante reno
Fine, en majo, amata de ĉiuj
Do floras, ke la okulo ne por forpreni.
Kaj sub mia fenestro printempo venteto
Portas la petaloj de gxiaj floroj
Neniu odoro, pli bela en la mondo
Kio odoro de rozoj ĝardenoj.
Kaj mi vidas min vekas en la mateno de somero
Kiel maturaj ĉerizoj en mia fenestro rigardas
Estis bone, ke mia patro arboj
Mi ŝatas la mateno - kiel,
"Saluton," ili diras.

Катцын, г. Москва

ГРОЗА НАД МОСКВОЙ

Гигантская «самка» города
Накрыла плечами воздух.
Я – трещиной на асфальте –
Куда-то бреду. И в позах
Анубиса и Исиды,
Надев, как кольцо на посох
Тьму, скручиваются в виды
Стволов облака и грозы.

Над бронзовыми конями,
Над теплыми комьями птиц,
Щетиной столбов, над нами –
Вне правил и вне границ –
Распахнут и перевернут
Навис океан воды.
И полог Кремля задернут.
И стерлись в пыли следы.

Kattsyn, Moskvo

STORM OVER Moskvo

Giganto "ina" de la urbo
Ŝultrojn kovras aeron.
Mi - fendoj en la pavimo -
Ie deliro. Kaj la sintenoj
Anubis kaj Isis,
Donning, kiel ringon sur bastono
Mallumo, tordis en formoj
Tigojn nuboj kaj fulmotondroj.

Super la bronza ĉevalojn
Super varma buloj de birdoj
Porkinoj kolonoj super ni -
Ekstere de la reguloj kaj ekster la limoj -
Larĝe malfermitaj kaj renversitaj
Navis oceano akvo.
Kaj la kurtenoj desegnita Kremlo.
Kaj malaperis en la polvo vojo

Кильдяшов Михаил, г. Оренбург

ГРАФИКА

Где было небо синее,
Дожди, оставив след,
Пятно, штрихом и линией
Рисуют твой портрет.
Случайными эскизами
С ресниц стекает тушь,
Рожденная капризами
Неполюбивших душ.

ПРОМЕТЕЙ

Ничего не имея
В беспросветные дни,
Щедрый дар Прометея
В очаге сохрани.

Он уютное место
Создал нам на Земле,
Одурачил Гефеста –
И прикован к скале.

И прогневались боги,
Но отныне вовек
На Земле без тревоги
Будет жить человек.

ФЕОФАН
Простота без пестроты
Епифаний Премудрый
В артели Феофана Грека
Я подмастерьем быть хочу:
Во мглу пятнадцатого века,
Как пленку время откручу.

И пусть чужой земли каноны
Пришелец-грек провозгласил,
Коснувшись праведной иконы,
Сумею я набраться сил.

Скрывают предзнаменованье
Икон суровые черты,
Где скорбь великая в познанье,
И простота без пестроты.

ЯБЛОКО РАЗДОРА

К чему мне яблоко раздора?
Не пожелаешь и врагу:
Я вижу три девичьих взора
И сделать выбор не могу.
И смотрят три земных богини,
И дорог мне их каждый вздох,

И мне мерещится отныне,
Как будто я - верховный бог.
Но как же миновать укора?
Как разделить запретный плод? –
Пожалуй, яблоко раздора
Мы вместе пустим на компот.

* * *
Почему угасает порой звезда?
Вянет осенью в поле живой цветок?
Ну, а если признаться, то никогда
Я еще одной вещи понять не мог:

Почему, суетливый замедлив бег,
Сквозь надменные взгляды и сотни дел,
Расстаётся с надеждою человек,
Что сильнее цветов и небесных тел.

* * *
Я самому себе не верю,
Что счастье в жизни есть для всех.
Как не оплакивать потерю?
Как не простить себе свой грех?

Когда кругом все так жестоко,
Жестоко, как в кошмарном сне:
Любовь замешена с пороком,
А дружба с лестью наравне.

И если маленькие дети
Познали боль больших обид,
О справедливости на свете
Никто и не заговорит.
Я правду с вымыслом не мерю,
Я не пускаю в дело месть,
Но самому себе я верю,
Что истина была и есть.

ОДИНОЧЕСТВО

Вновь сижу за своим столом
И четыре стены я вижу,
Мысли, в общем-то, ни о чем,
Я как будто на всех обижен.

Одолела сегодня лень,
Почему-то мне все постыло,
Вновь один бесполезный день
Прямо в руки судьба вручила.

Вдруг раздался какой-то звук.
Я веду себя сразу тише –
Это сердца тоскливый стук
Из груди моей еле слышен.

Не хочу я смотреть в окно,
Не хочу никого я видеть.
И сейчас мне уж все равно,
Что любить, а что ненавидеть.

Все равно мне идет ли дождь,
Снег ли выпал уже стократно.
Вдруг по телу промчалась дрожь,
Отчего совсем не понятно.

Захочу я поговорить,
Пару строк черкну на бумаге,
На сегодня мне, может быть,
Ничего от судьбы не надо.

Одиночество, что ж входи.
Я давно ждал тебя, подруга.
Ты гляди мне в глаза, гляди.
Как скучали мы друг без друга!

Я сегодня опять, как тень,
Но ты видишь, я не страдаю,

Потому что, который день
Я с тобою уже встречаю.

Kildyashov Michael, Orenburg

Grafiko

Kie la ĉielo estis blua,
Pluvas, lasante spuron
Makulo, kaj la linio de la takto
Pentri vian portreton.
Hazarda skizoj
Kun okulharo mascara gutas,
Naskiĝis kapricoj
Nepolyubivshih duŝo.

Prometeo

Kun nenio
En la senespera tagoj
Malavara donaco de Prometeo
En la hejmo savi.

Li estas komforta loko
Li kreis nin en la mondo,
Trompi de Hefesto -
Kaj ĉenita al roko.

Kaj li kolerigis la dioj
Sed de nun por ĉiam
Sur la Tero, sen angoro
Homoj volas vivi.

Theophano
Simpleco sen variegation
Epifanio la Saĝa
En la bieno de Theophanes la greka
Mi volas esti metilernanto:
En la nebuloj de la dekkvina jarcento
Kiel la filmo dum unscrewed.

Kaj estu fremda lando kanonikoj
La fremdulo, greka proklamita
Tuŝante la justecon de la ikono,
Mi povos gajni forto.

Kaŝi aŭguro
Piktogramojn severa trajtoj
Kie estas la granda afliktado en Poznan,
Kaj simpleco sen variegation.

Pomo de malkonkordo

Kial mi pomon de malkonkordo?
Kaj ne volus la malamiko;
Mi vidas tri knabino okulo
Kaj mi ne povas fari elekton.
Kaj rigardante tri tero diino,
Kaj kara al mi sian ĉiu spiro,

Kaj mi revis nun,
Kvazaŭ mi - la supera dio.
Sed kiel povas eskapi malhonoron?
Kiel dividi la malpermesita frukto? -
Eble la pomo de malkonkordo
Alpreni ni estas kune en la kompoto.

***
Kial kelkfoje malapero stelo?
Cxu ili falas en la vivanta floro?
Nu, se vi akceptas, vi volos neniam
Mi havas unu pli aferon mi ne povis kompreni:

Kial fussy malrapidiĝis,
Tra la malvarma rigardo kaj centoj de kazoj,
Parton kun la espero de homo,
Kun pli koloroj kaj ĉiela korpo.

***
Mi mem ne kredas
Ke feliĉo en la vivo estas por ĉiuj.
Kiel ne plori la perdon?
Kiel ne pardonos sin pro sia peko?

Kiam ĉiu estas tiel kruela,
Perforte, kiel en koŝmaro:
Amo estas miksita kun koro,
Al amikeco kun flatas paro.

Kaj se junaj infanoj
Konas la doloron de granda ofendo,
Sur la valideco de la mondo
Kaj neniu parolas.
Mi ne estas la vero kun fikcio Meyrueis,
Mi ne lasu la aferon de venĝo,
Sed mi mem, mi kredas
Ke la vero estis kaj estas.

SOLECO

Re sidis ĉe sia skribtablo
Kaj la kvar muroj, mi vidas
Pensis, ĝenerale, de io
Mi ŝajnas tute ofendita.

Superi hodiaŭ pigreco
Iel mi faras ĉiujn afiŝojn,
Denove netaŭga tago
En manoj de sorto enmanigis.

Subite aŭdis sonon.
Mi agi tuj malbrua -
Ĉi tiu estas la sono de malgaja koro
De mia brusto apenaŭ aŭdebla.

Mi ne volas rigardi la fenestro,
Mi ne volas ke iu vidos.
Kaj nun mi vere ne gravas
Ami kaj malami.

Mi ne zorgas ĉu pluvo,
Neĝo falis centoble jam.
Subite, la korpo Shivers kuris,
Kial ne estas klara.

Mi volas paroli al,
Telefonu al mi sur la papero,
Hodiaŭ, mi estu
Nenion pri la sorto ne.

Soleco, bone eniri.
Mi atendas vin, mia amiko.
Vi rigardu min, rigardu.
Kiel ni enuas sen la alia!

Hodiaŭ mi denove, kiel ombro,
Sed vi vidas, mi ne suferas,

Ĉar tiu tago
Mi estas kun vi jam renkontis.

Киселёв Ярослав, г. Москва

ВРЕМЕНА ГОДА

Летом Русь несказанно красива,
Своей статью чарует меня!..
Словно жница в косыночке синей –
На закате покосного дня!..

Русской осени лик так прекрасен,
Разве я налюбуюсь тобой!..
С липы лист закружил в вальсе – красный,
Лист кленовый кружит – золотой!..

А зима, само чудо и диво!..
Всё алмазы да жемчуг твой лёд!..
Через лес с бубенцами игриво
Проложила Саврасушка след.

Ты, весна, семицветья подруга:
Первый гром, первый дождик стеной...
Соловьи-певуны все в округе,
С гармонистом поют за рекой.

Вся четвёрка коней времён года
Русь всегда украшали сполна:
Благодатная мчится природа –
Лето, осень, зима и весна!..

Yaroslav Kiselev, Moskvo

sezonoj

Russ somero unspeakably bela,
Lia rakonto logas min! ..
Kiel rikoltanto en blua skarpo -
Ĉe sunsubiro gazonon tago! ..

Rusa aŭtuno vizaĝo tiel bela
Ĉu mi Love Sufiĉe el vi! ..
Kun kalko folio turniĝanta en valso - ruĝa,
Maple Leaf rondoj - oro! ..

Al vintro, la tre miraklo kaj miro! ..
Ĉiuj diamantoj perloj do vian glacion! ..
Tra la arbaro kun sonoriloj ŝerco
Savrasushka pavimita vojo.

Vi, printempo, semitsvetya amiko:
Unua Tondro, la unua pluvo muro ...
Najtingalo songstress ĉiuj en la kvartalo,
Kun akordiono kanti la rivero.

Ĉiuj kvar ĉevaloj de la sezonoj
Rusio ĉiam garnita en plena:
Fruktodona junkoj naturo -
Somero, aŭtuno, vintro kaj printempo! ..

Кокорина Юлия, Кировская область

* * *
На рассвете тихо шелестит листва,
Если я услышу, значит мне пора.
В лес войду я тихо –
Не спугнуть бы тень.
(Скоро это утро превратится в день)
А туман охапкой соберет росу,
И разбудит кротко рыжую лису.
По росистой травке я босой пройду,
Как люблю я делать это по утру.
Посмотрю на небо - там светлым-светло,
Только лучик солнца играет озорно.
А по роще резво заиграет свет
Смотришь на берёзы –
Красота, слов нет.
Как люблю тебя я, синь ты, синева!
На рассвете тихо шелестит листва…

Kokorin Julia, la Kirov regiono

***
Je tagiĝo la kvieta susuro de la folioj,
Se mi auxdas, tiel mi devas iri.
En la arbaro, mi iros trankvile -
Ne timigi la ombro.
(Nun, ĉi tiu mateno, ŝalti la tago)
Al pakaĵo de nebulo kolekti roso
Kaj vekas milde ruĝa vulpo.
La roso herbojn, mi iros nudpieda,
Kiel mi amas fari ĝin en la mateno.
Rigardu la ĉielon - tie estas lumo-lumo,
Nur sunradio ludas mischievously.
Kaj la sanktan stangon ŝerco lumo brilas
Vi rigardas la betulo -
Beleco, ne vortojn.
Kiel mi amas vin, vi estas blua, bluo!
Je tagiĝo la kvieta susurado de folioj ...

Крюдова Марина, г. Орск

КОНЦЕРТ ДЛЯ ВОРОБЬЯ

Был хмурый, ненастный день. Кенар Вилька, распушив перья, уныло сидел на жердочке в клетке. Он был похож на жёлтый мохеровой клубочек.
Но вот откуда ни возьмись стайка шумливых, суматошных воробьев рассыпались по рябине, что растёт прямо перед нашим окном. Пичуги оживлённо «переговаривались» между собой, весело перескакивали с ветки на ветку, что-то клевали.
Увидев воробьев, Вилька встрепенулся. Вытянулся в струнку, запрокинул голову и запел. Птицы за окном на мгновение смолкли. От удивления, видно. Однако слушать Вильку не стали. Демонстрировано, словно по команде, снялись с мест и улетели.
Остался только один воробышек. Тот, что сидел на веточке ближе всех к окну. Он смотрел на жёлтую изящную птичку и, склонив голову набок, слушал, как замечательно она поёт.
А Вилька, польщенный таким вниманием, заливался вовсю. Он снова и снова мастерски выводил свою звонкую, переливчатую мелодию. Казалось, будто в горлышке у него звенят маленькие волшебные колокольчики.
Потом воробышек улетел. Наверное, искать корм, ведь песнями сыт не будешь.

Kryudova Marina, Orsk

Koncerto por pasero

Estis malgaja, pluva tago. Kenar Wilke, fluffed plumoj, malfeliĉe sidis sur ripozejo en kaĝo. Li estis kiel pilko de flava mohair.
Sed ke tio nenie gaggle brua, malglatan paseroj disĵetitaj sur la monto cindro kiu kreskas antaŭ nia fenestro. Pichugov viglan "diskuto" inter si, esti amuza salti de branĉo al branĉo, pikis je io.
Vidante paseroj, Wilke komencis. Staris ĉe la atenton, ĵetis sian kapon kaj komencis kanti. Birdoj ekster la fenestro dum momento silentas. Surprizo, vidis. Sed aŭskultu Wilke ne. Vidigu, kvazaŭ sur komando, deprenis kaj forflugis lokoj.
Estas nur unu malgranda pasero. Kiu sidis sur branĉo proksima al la fenestro. Li rigardis la flavajn birdo, kaj gracia, ŝia kapo al unu flanko, aŭskultante sian kantas mirinde.
Al Wilke, flatita de tia atento, enkuris plena apogeo. Denove kaj denove li lerte alporti siajn alvokojn, brilanta melodio. Estis kvazaŭ en la kolon de sia malgranda magio jingle sonoriloj.
Tiam la pasero flugis for. Eble la serĉado de manĝaĵo, ĉar la kantoj ne estos plena.

Кулаева Лидия, Оренбургская область

ДОРОГА ДОМОЙ

Звонок! Звонок с последнего урока. Такой долгожданный и нужный всем школьникам как воздух. Одевшись, с облегчением выхожу на улицу, вдыхаю морозную свежесть и мед¬ленно бреду домой, наслаждаясь упоительной свободой. Это мое самое любимое время дня: школьная суматоха и проблемы закончились, а домашние только предстоят.
Ах! С каким наслаждением дышу морозным воздухом. А вот и мой знакомый пес из соседнего двора. Он весело виляет хвостом: ждет угощения, которое я припрятала для него в кармане. Мы с ним давно знакомы, и он уже знает: я что-нибудь ему вкусненькое принесу. Теперь мы уже идем вместе. А вот и тонкое деревце, которое встречает меня по дороге! Оно печалится и радуется вместе со мной. Сегодня оно особенно нарядно в ярких блестках инея! Ага! Придумала! Сейчас потрясу. Легонько тронув ветку, зажмуриваюсь и закрываю лицо руками от тысячи осыпавшихся радужных колючих звездочек. А мой спутник, ничего не понимая, а особенно, почему я хохочу, суматошно отряхивается и чихает. Мне смешно смот¬реть, как он вздымает вокруг себя облако ледяных иголочек, впившихся в шерсть. Я хохочу, а мой Друг, как настоящий кавалер, галантно провожает меня до подъезда и, вильнув хво¬стом, скрывается за углом. А я с приятным чувством думаю: «Завтра еще встретимся, я тебе бутерброд с маслом принесу или котлетку!»
Дверь в подъезд с грохотом захлопнулась, напоминая, что беззаботная моя дорога до¬мой закончилась. Вот я у дверей своей квартиры, где ждут меня новые заботы и новые дела.

* * *
Выхожу из школы тихо,
Вижу двор любимый свой.
Со ступенек спрыгну лихо.
День прошел - пора домой.

Вот знакомый песик Шарик...
Он виляет мне хвостом.
Я в кармане быстро шарю:
«На конфетку с пирогом!»

Шарик - песик аккуратный,
Ест он скромно, не спеша.
Взглянет так в глаза украдкой,
Что запрыгает душа.

Проводи, дружок, немного
-Скучно топать мне одной.
Веселей вдвоем дорога,
Наиграемся с тобой.

Вот и клен мой одинокий...
Ждет ведь с самого утра.
Прикоснусь к нему легонько:
«Как тепла твоя кора!»

И махну я на прощанье:
«Завтра свидимся опять!»
Он в ответ шуршит ветвями:
«Буду ждать! Буду ждать!»

Kulayev Lidia, Orenburg regiono

La Vojo Ĉefpaĝo

Voku! Al alvoko de la lasta leciono. Tiu atendita kaj petis cxiujn studentojn kiel aero. Vestita en reliefo iri eksteren, spiri freŝan kaj frosta med ¬ malrapide vagi hejmon, ĝuante la ebriigan libereco. Tiu estas mia plej preferataj tempo de la tago: lernejo tumulto kaj problemoj foriris, kaj hejmo nur veni.
Ah! Kun kio plezuro spirado frosta aero. Kaj jen miaj amikoj hundo de apuda korto. Li menea sian voston gaje: atendis manĝon, por kiu mi kasxis en mia poŝo. Ni delonge konas ĝin, kaj li scias mi ricevos lin io bongusta. Nun ni iru kune. Kaj jen estas la subtila arbo kiu salutas min sur la vojo! Estas malĝoja kaj feliĉa kun mi. Hodiaŭ estas aparte eleganta en brila sequins frosto! Aha! Suprenvenis kun! Nun skui. Leĝere tuŝis la branĉo zazhmurivayus kaj kovras sian vizaĝon mil ĉielarko disfalis pikaĵan Steloj. Sed mia kunulo, ne komprenante, kaj speciale kial mi ridante sovaĝe skuas kaj ternas. Mi ridas smot ¬ ret li uplifts nubo de glacio nadloj, kolere rigardante la sako. Mi ridis kaj mia amikino, kiel vera ĝentlemano, galante eskortis min al la enirejo kaj vosto balancas ¬ stoma, kaŝante ĉirkaŭ la angulo. Kaj mi kredas kun agrabla sento, "Morgaŭ renkontos denove, mi alportos sandviĉon kun butero aŭ haku!"
La pordo al la eniro batfermis fermitaj, memorigante ke despreocupada mian vojon al mia ¬ finis. Jen mi estas ĉe la pordo de sia apartamento, kie mi atendis novan maltrankviloj kaj novaj negocoj.

***
Mi venis el lernejo kviete
Vidu vian preferatan korto.
Saltu malsupren la ŝtuparon Dashing.
La tago pasis - tempo por iri hejmen.

Tio estas familiara doggie pilko ...
Li menea sian voston al mi.
Mi diversvendaĵo en mia poŝo rapide:
"La dolĉa kaj kuko!"

Bido - Doggie neta
Li manĝas modeste, malrapide.
Do vidu en la okuloj furtivamente
Kio saltis animo.

Elspezi, mia amiko, iom
Enuiga-stomp mi unu.
Gaja paro vojo
Post ludi kun vi.

Ke acero mia soleca ...
Atendante ekde la mateno.
Tuŝu ĝin senpripense:
"Kiel hejti vian kernon!"

Kaj mi Makhno en adiaŭa:
"Morgaŭ ni renkontas denove!"
Li diras, siblis branĉoj:
"Mi atendas! Mi atendos! "

Кулакова Света, Карелия

* * *
Огонь плясал среди камней,
Горели города.
Чем ярче пламя, тем и злей –
На Русь пришла беда.
Родная вспыхнула земля,
И рухнул дом родной.
Враги умчались за моря,
Нам всем, грозя бедой.
Летела птица над рекой
И предвещала беды.
А миру нужен был покой –
Свершитесь же победы!
Родные, близкие края!
Люблю я вас! Люблю!
Свободу вашу я ценю
Дороже, чем свою.

Kulakov Sveta. Karelio

***
Fajro dancis inter la ŝtonoj,
Bruligis la urbon.
La hela flamo, kaj tiom feroce -
Mizero venis al Rusio.
Denaskaj rompis tero
Kaj disfalis domo patrino.
Malamikoj rapidis trans la maro,
Ĉiuj el ni, minacante katastrofo.
Birdo flugis trans la riveron
Kaj la signoj de mizero.
Kaj la mondo bezonas ripozon -
Esti plenumita venko!
Amikoj, parencoj rando!
Mi amas vin! Mi amas!
Mi dankas vian liberecon
Pli multekostaj ol la mia.

Куликова Александра, Московская область

В ЦАРСТВЕ ДУБА

Там, в полутьме осенней ночи, -
В червонном золоте листва,
И в живописных арках рощи,
Слышны заветные слова.

И ветер эхом прилетает,
Вздымая бархатный ковер,
Листвою корни, наряжая,
С напевом в царственный убор...

Припев:
Осень... Листья опадают...
Песни – сердцу не в укор...
Листья, корни наряжают, -
С песней в царственный убор!.. – 2 раза

Мой дуб, как цитадель лесная, -
Ещё зелёный царский трон...
Стоит, над рощей возвышает
Венец-корону царства он...

Лишь редкой крошкою рубинной,
Расшитый царственный кафтан:
Листами клёна и рябины,
Что обнимали его стан...

Припев:
Осень... Листьями любимых, -
Дарит вдохновенье нам...
Ветви клёна и рябины
Царский обнимают стан... – 2 раза

* * *
Остался привкус на губах –
Из прошлой жизни без значенья.
Быть честными, лишь на словах –
Для многих стало искушеньем.

Ты был готов упасть к ногам
Любой, кто подарила б нежность,
И шёл затем по головам,
Под масками, меняя внешность.

Теперь молчишь... Что ж говорить,
Ты был ко всем столь равнодушен;
А жизнь умеет наградить,
Кто злобой собственной задушен.

Осколки ложных обещаний
Сердечных комкаешь в руках,
И запоздалые признанья,
Печатью стынут на устах.

Сухим остатком оседая,
Вся суть твоя легла на дно,
Всей жизни муть припоминая,
Спастись тебе не суждено.

Сколь одержим и неумерен,
Ты сразу всё сполна поймёшь,
Закон природы неизменен:
Что ты посеял, то пожнёшь...

Быть честными, лишь на словах,
Теперь для многих – искушенье...

Остался привкус на губах
От прошлой жизни без значенья.

МУЗЫКА

Пальцы по клавишам плавно танцуют,
Ноты рисую с предчувствием нови...
Клавиши пальцы, как будто целуют,
С неизъяснимою нежной любовью.

Жизнь отрицает своё повторенье,
Как от зеркал не услышишь мелодий...
В них развенчала свои отраженья,
Словно наброски нелепых пародий.

Жилы и нервы нам струнами стали,
Только играть я на них не хотела...
Музыка осени, песней печали,
Сердцем моим навсегда овладело...

Клавиши пальцы нежнее целуют,
С неизъяснимою, тихой любовью...
Пальцы по клавишам словно танцуют,
С красками осени, с чувством и новью...

Aleksandro Kulikov, Moskvo regiono

En la regno de kverko

Tie, en la mallumo de la aŭtuna nokto, -
En pura oro folioj,
Kaj en escénico arkadojn bosko
Heard gardatoj vortoj.

Kaj la vento eĥo alvenas,
Levante velura tapiŝo
Foliaro radikoj, vestante,
De kantado en reĝa vesto ...

Ĥoro:
Aŭtuno ... Folioj falas ...
Kanto - la koro ne estas honto ...
Folioj, radikoj, beligi -
Kun kanto en reĝa vesto! .. - 2 fojoj

Mia kverko arbaro kiel fortikaĵo -
Ankoraŭ verda reĝa trono ...
Stands, la bosko levas
Krono, la krono de la regno ĝi ...

Nur malabundaj panpecetoj rubeno,
Regio brodita kaftano:
Acero folioj kaj monto cindro,
Ke brakumis sian tendaron ...

Ĥoro:
Aŭtuno ... Folioj amatoj -
Donas inspiron al ni ...
La branĉoj de acero kaj cindro
Reĝa brakumo tendaro ... - 2 fojoj

***
Postgusto sur la lipoj -
De pasinta vivo sen signifo.
Por esti honesta, nur en vortoj -
Multaj homoj sentis la tenton.

Vi estis pretaj fali ĉe la piedoj de
Ĉiu kiu donis b tenereco
Kaj tiam tuj super la kapo,
La maskoj, ŝanĝante aperon.

Silenta nun ... Nu diru
Vi estis ja tiel indiferenta;
Kaj vivo povas doni,
Kiu strangolis sian koleron.

Fragmentojn de falsaj promesoj
Koro malordigitan en sia mano,
Kaj malfrua rekono,
Stampi freeze sur iliaj lipoj.

Solidoj starigi,
La tuta esenco de via kuŝis sur la fundo,
Ĉiuj vivo skoriojn memorante
Vi ne eskapi.

Kiel obsedita kaj malmodera,
Kiam vi plene komprenis ĉion,
La leĝo de la naturo estas neŝanĝeblaj:
Kion vi semas, vi rikoltos ...

Por esti honesta, en nomo nur,
Nun, por multaj - tento ...

Postgusto sur la lipoj
De pasinta vivo sen signifo.

MUZIKO

Fingrojn danci tra la klavoj glate,
Notoj desegni kun timo Novi ...
Ŝlosilojn fingroj, kvazaŭ kisante,
Kun unexplain′ble mola amo.

Vivo neas ripeto,
Kiel la speguloj ne aŭdas melodioj ...
Alfrontis siajn reflektoj,
Skizoj kiel ridinda parodioj.

Vejnoj kaj nervoj ni kordoj de ŝtalo,
Mi nur ludas ilin kiel ...
Muziko aŭtuno kanto de malĝojo,
Mia koro cxiam posedis ...

Ŝlosilojn fingroj milde kisis,
Kun unexplain′ble, trankvila amo ...
Fingroj sur la klavojn kiel danco,
Kun la koloroj de la aŭtuno, kun sento kaj novyu ...

Кольцова Настя, г. Оренбург

* * *
Ярко-ярко солнце светит,
Может быть, меня заметит
На маленькой земле.
В этом сентябре?
Нет? Или да?
Нет?… Не беда!
Не заметит меня солнце – не беда!
Только я бы его видела всегда!

* * *
Зачем деревья так качаются,
Роняя бурые листы?
Зачем так быстро жизнь кончается?
Эй, ветер, не ответишь ты?

Быть может, смерть придет безвременно-
Земной мой век ничтожно мал,
Хотела б я, чтоб ветер северный
Мне на могилу прилетал.
А я на Землю вниз смотрела бы
Со светлых солнечных небес,
На то, как дует ветер северный
И облетает грустный лес…

* * *
Не рожден я для полетов-
Приземленный человек,
И вдали от самолетов
Проживу спокойно век.

Не нужны мне парашюты
Без прыжков я обойдусь.
Если честно вам сказать-
Прыгать с высоты боюсь.

Не рожден я для полетов,
Не люблю я высоту,
Но на крышу всё же лезу -
Может быть, не упаду.

Вниз смотрю и весь трясусь,
Ближе к краю подползаю…
Я боюсь, боюсь, боюсь!..
Поздно!.. С крыши я слетаю!..

Не рожден я для полетов,
Приземленный человек…
Так. Но все равно, без травмы
Не прожил я десять лет!

* * *
Выйду во двор-
Высокий забор,
На клумбе пионы,
Двор весь зеленый.
Пес мой придет,
Руку пожмет,
Скажет: «Привет!
Дай мне котлет!»
Выйду гулять,
Вижу опять
Дома и машины,
Людей, магазины,
Кошек, цветы,
Собак и кусты.
В школу пойду-
Парк на виду.
Птицы поют,
Гнезда там вьют.
Вот школьный двор-
Мусор и сор,

Играют в футбол…
- Го-о-о-о-л!

Koltsov Nastya, Orenburg

***
La hela suno brilas tiel belege,
Eble mi rimarkas
Sur malgranda grundo.
Ĉi septembro?
Ne? Aŭ ĝi estas?
Ne? ... Neniu problemo!
Mi ne rimarkis la suno - ne estas problemo!
Sed mi ĉiam vidas lin!

***
Kial la arboj estas tiel rock,
Delasante brunaj folioj?
Kial tiom rapide vivon finas?
Hej, la vento, vi ne respondos?

Povas esti, ke morto venas antaŭtempe-
Tero estas mia tempo estas ekstreme malgrandaj,
Mi volis, ke norda vento
Mi flugis al la tombo.
Kaj mi rigardis malsupren sur la Tero estus
Kun brila sunplena ĉieloj,
Pri kiel la vento blovas norda
Kaj flugas malĝoja arbaro ...

***
Mi ne naskiĝis por flugi-
Sube-al-tero popolo
Kaj for de la aviadilo
Vivi trankvile jarcento.

Mi ne bezonas paraŝuto
Mi sukcesas sen salto.
Honeste diras al vi-
Mi timas salti de alteco.

Mi ne naskiĝis por flugi,
Mi ne ŝatas altecoj
Sed la tegmento estas ankoraŭ grimpi -
Eble ne fali.

Mi rigardas malsupren kaj tremis,
Pli proksime al la rando formikado ...
Mi timas, mi timas, mi timas! ..
Estas tro malfrue! .. Mi flugis de la tegmento! ..

Mi ne naskiĝis por flugi,
Sube-al-tero persono ...
Tiel. Sed ankoraŭ, ne lezoj
Mi ne vivis dum dek jaroj!

***
Iru sur la korton,
Alta barilo
Sunfloroj sur lito,
Ĉiuj verda korto.
Mia hundo venas
Mano shake,
Li diros: "Saluton!
Donu al mi vian kotletojn! "
Eliru por promeni,
Mi povas vidi denove
Domoj kaj aŭtoj,
Homoj, vendejoj,
Katoj, floroj,
Hundoj kaj arbustoj.
Mi iros al la lernejo
Parko en vido.
La birdoj kantas,
Konstruas siajn nestojn tie.
Tio schoolyard-
Rubo kaj skombroj

Ludi futbalo ...
- Go-oh-oh-oh-l!

Продолжение следует.

Daŭrigi.






Количество отзывов: 0
Количество сообщений: 0
Количество просмотров: 765
© 21.08.2012г. Александр
Свидетельство о публикации: izba-2012-620617

Метки: Победители МФК "Юная Росса", (Версия Эсперанто). Александр СИГАЧЁВ,
Рубрика произведения: Поэзия -> Поэмы и циклы стихов
















1