ВОСЕНЬ


ВОСЕНЬ
Восень залатая
Йдзе па гарадах,
Лісце асыпае
На жалезны дах.

Ля майго акенца
Жоўты клён стаіць,
А ля неба дзенца
Цішыня звініць.

Ў небе адзінота,
Позірк дзе ні кінь,
І мне так ахвота
Ў гэту неба сінь.

Палячу на вырай
Разам з жаўруком,
Палячу на вырай
Кіну родны дом.

Золатам па сінім
Восень фарбы лле,
І ў нябёс пустыні
Будзе вольна мне.

Буду там, у небе,
Удалечыні,
Ўспамінаць аб хлебе,
Золаце зямлі.

Пада мной паціху
Будзе плыць зямля...
Будзе сумна слыху,
Што маўчыць ралля,

Што жаўцеюць дрэвы
Ды вада стаіць...
Можа, крыкну: «Дзе вы,
Сейбіты зямлі?!..»

Не пачуе сейбіт,
Не пачуе, не...
Хто ж тут будзе сеяць,
Калі восень йдзе!

Ўзімку будзе дома
Лета бачыць сны,
Ўзімку будзе дома
Ён чакаць вясны.

А пакуль што восень...
Адлятае птах,
Вецер ліст прыносіць
На жалезны дах...





Рейтинг работы: 7
Количество рецензий: 1
Количество сообщений: 0
Количество просмотров: 19
© 09.02.2019 Дина Герман
Свидетельство о публикации: izba-2019-2487906

Рубрика произведения: Поэзия -> Лирика пейзажная


Валерий Гладышев       10.02.2019   00:02:22
Отзыв:   положительный
По своей простоте очень милое стихотворение. Но передержано. Этим страдают многие начинающие сочинители.








1