Zalizom ta krovju. Knyha perša (Cykl «ALODY»)


Zalizom ta krovju. Knyha perša (Cykl «ALODY»)
Чистої води експеримент..... Читабільно чи ні


Zalizom ta krovju. Knyha perša (Cykl «ALODY»)

Častyna perša. Bor z Hŕonefelt-fiordu.


1

Spočatku vidkrylośa live oko. Svitlo, jake lylośa zvidkyś zverxu, viľno projšlo kriź roževi paľci ruky ta rizonulo po zinyćam, niby nožem. U mozku tut že prokynuvśa jakyjś vulkan. Vybux i lava xutko vyrvalaś nazovni, obpekla moji nervy… usi bez vyńatku… Biľ takyj, ščo moje tilo až zatrusylo, nemov v lyxomanci. A potim znovu mene zatrusylo… Vidčutťa, niby znaxodžuś v samomu serci zemletrusu.

–Vstavaj, tvoju mať! – xtoś stysnuv moje pleče i ščo syly tŕaxnuv. Xarakterne horlove «a» nepryjemno sadnulo mij slux. I tut ja zrozumiv, ščo sydžu… tobto virniše skazaty – rozťahnuvśa na dupi na mozajičnij pidlozi hihantśkoji zaly. – Ty čavo – ohlox? Vstavaj, bľa!

Zbahnuty, ščo vidbuvajeťśa, prosto ne bulo syl. Prote micnyj stusan čerevykom po mjakomu misću pryviv mene do ťamy.

–Boľače ž! – probuboniv ja peresoxlymy hubamy. Holova vse šče hula jak dzvin.

–Ta nasrať! Podjom, soldat! Podjom!

I ja vidpoviv. Ruky nemov žyly sami po sobi… Vdaryv bez zamaxu.

–Bľa! Nu u ťebja i ŕefľeksy! – ledve uxylyvśa neznajomeć. – Čuť ńe pribil!

Ja narešti rozlipyv poviky. Peredi mnoju stojav zdorovennyj čolovjaha v rvanomu fioletovomu plašči. Vin ryvkom pidńav mene na nohy i štovxnuv ščosyly ubik dvernoho otvoru.

–Čoho tobi? – čynyty opir ne xotilośa i ja sluxńano poplentavśa u napŕamku poštovxu. Nohy tremtily, ruky ne sluxalyś… Idu, a mene xytaje, nemov travynku na vitru.

–Bystro, bľa, vniz! – skomanduvav majže na same vuxo čolovjaha. Znovu poštovx. – Tam najďoš Svjetobora. Jasno?

–Jakoho..? Čoho ty xočeš? – narešti škarlupu mozku pobylo i svidomisť strepenulaśa, projavľajučy svij xarakter.

–Vidno tebja dobŕače dovbnulo po bańaku, raz ty po-kanijski ne ponimaješ! Bystro davaj češi svoimi koromyslami!

Tiľky pisľa cyx sliv ja zrozumiv, ščo stoju sered ulamkiv zvodu zaly. Pidloha pid nohamy sudorožno tŕaseťśa, niby v konvuľsijax.

Ščo vidbuvajeťśa? Jak ja tut opynyvśa? De vzahali znaxodžuś? – dumky, nemov strily, letily odna za odnoju.

Bax! – ce poŕad zvalyvśa šče odyn kamineć. I ja spočatku bulo nespišno, ale vse biľše pryskoŕujučy svij rux, poplentavśa do krutyx hvyntovyx sxodiv, stiny navkolo jakyx buly rozpysani xytromudrym «ptašynym» ornamentom.

«Pśače xutro! – vyrvalośa samo soboju. – De ja znaxodžuś? Aničoho znajomoho»!

Krok… šče krok… Išov nevpevneno, bo, po-perše, biľša častyna lampad na stinax ne horila, i navkolo panuvala napivtemŕava. A po-druhe, bojavśa, ščo ci sxody zaraz obrušaťśa i proščavaj moja dušeńka.

Čolovjaha v plašči zalyšyvśa v napivzrujnovanij zali. Vin ščoś vyhukuvav, ale zdajeťśa ne meni. A ja zibravśa duxom, vidkynuv strax ta pokrokuvav vnyz.

Leď mynuv kiľka proľotiv cijeji veži, jak naštovxnuvśa na čyjiś nohy. Vony jakoś dyvno styrčaly z-pid velyčeznoho kameńu. A poruč poviľno rozplyvalaśa temna husta ridyna. Ja reflektorno sprobuvav vidijty vid neji, ale vse ž vľapavśa, pidspudno rozumijučy, ščo ce krov… a oś te, ščo bulo žovtuvatoho koľoru, švydše za vse vyjavľaloś... vyjavľaloś…

–Pśače xutro! – vylajavśa vholos i tut mene znudylo. Kvaknuv pŕamo v kaľužu…

V nastupnu myť pidloha znovu zatremtila i ja, poslyznuvšyś, pokotyvśa strimholov donyzu, pereraxovujučy rebramy vsi vystupy kamjanyx stupeniv.
Pamjataju, jak čyjiś ruky pidxopyly mene ta pidńaly na nohy. Kartynky prypynyly strybaty pered očyma, i serdytyj holos proharčav:

–De zbroja?

Dyvľuś, stojiť napivholyj borodań z mečem v volosatij ruci.

–Vtratyv, durńu? – pytaje mene. Virniše, ne pytaje, a vidčytuje.

Ja instynktyvno znyzav plečyma, vse šče ne v zmozi pryjty do ťamy vid toho, ščo vidbuvaloś navkruhy. Malo toho, pid samym horlom stojiť nudotna hrudka. Myť i počnu bľuvaty.

Raptom ščoś peremknulo, i ja rozserdyvśa… Ale na sebe.

«Čoho ce mnuś, jak divka na ohľadynax? – harčyť svidomisť, daje kopńakiv ta rozserdženo tupotyť. – Ťuxtij! Numo zberyś»!

–Čoho baluxy svoji vylupyv? Novačok? – vže biľš mjakiše promovyv čolovjaha naproty. Vin na vidminu vid zdorovańa v plašči, vyhľadav biľš adekvatnym. – Ty vzahali jak?

–Ta ničoho, – vse, ščo ja znajšovśa vidpovisty.

–Zrozumilo. Zvaty jak?

–E-e-e...

Pytanńa zastalo mene znenaćka. Jak mene zvaty? Kurva-maty! E-e-e… Vyxodyť, zabuv? Čy jak?

Skazaty u vidpoviď ja ne vstyh, bo pobačyv, jak znyzu do nas ruxavśa... ruxavśa… mertvjak!

Spočatku bulo podumav, niby prosto zboževoliv. A ni – spravdi ide jakaś počvara! V ću myť borodań vidštovxnuv mene vbik i lehkym nepomitnym pomaxom znis mečem holovu cij istoti.

Te, ščo to buv mreć, vydno neozbrojenym okom: rozporotyj žyvit z jakoho vypadajuť nutrošči, live oko vyteklo, odne vuxo vidrubane…

–Kurvo! – vyrvalośa z mene. – Ce ščo za… za… za…

Poky pryhaduvav slova, do nih pidkotylaśa holova, z potylyci jakoji vidpadav klapoť škiry iz žmutom brudnoho volosśa nezrozumiloho koľoru. Mertvjak – tut ne daty, ne vźaty!

–Trymaj! – borodań naxylyvśa ta vysmyknuv z doloni vbytoho kryvu dubynu. – Bude xoč ščoś. Numo vnyz, tam Amanda...

Dohovoryty vin ne vstyh, bo zvidkyś prymčav velyčeznyj kamiń. Vin z nepryjemnym pľamkajučym zvukom roztroščyv borodańu holovu.

Pľax! I nemaje ľudyny! – ja vidskočyv nazad. – Pśače xutro! Zdurity možna!

Xutko perestrybnuv čerez obydva trupy i ponisśa ščoduxu vnyz. Nu joho do bisu! V ćomu «koloďazi» strašno znaxodytyśa…

Poky nisśa zajcem, paru raz mene lupylo po plečax ta spyni, prote obertatyśa i rozhľadaty, ščo same ne stav. Vono i bez toho zrozumile, ščo: navkruhy vse rujnujeťśa ta letyť škereberť.

Uvirvavšyś v peršyj lipšyj zal, ja znovu ostovpiv: posered kimnaty sered zrujnovanoho majna, ta de takož vaľalyśa kiľka ľudśkyx til, na dvox lapax stojalo jakeś nevelyčke čy to vedmeža, čy to voloxata potvora v ľudśkomu oďazi. V lapi u neji krasuvavśa dovželeznyj tesak.

–E! – harknuv voloxatyj korotun. – Idi śuda, soldat! Kuda bježiš?

Ja čomuś pidkoryvśa nakazu, naviť ne znajučy jak reahuvaty dali.

–Nu… podali zvidsy, – vyčavyv z sebe.

–Novačok? Z Temnovodďa, suďačy z vymovy…

Ja znyzav plečyma – nexaj bude z Temnovodďa.

–Sxody dali zavaleni, ne projty, xoč trisny! – sxvyľovano zaburmotilo stvorinńa. – Oś otvir v pidlozi – spuskajśa nym. Znajdeš Amandu, pleminnyću Klementa… Vona prosyla mene kohoś na dopomohu jij nadislaty… A ja zaraz za svojimy bratamy... Do reči, mene zvuť Hlok… prizvyśko Niž. A tebe jak klyčuť?

Pisľa ćoho pytanńa ja raptom zhadav, jak lopnuv čerep borodańa, i mene znovu leď ne znudylo.

–O-o! – voloxań pidijšov blyžče. – Tak ty, druže, poranenyj. Baču v holovu vcilylo! – Hlok nablyzyvśa do jakojiś skryni j za kiľka sekund vyťahnuv z neji skľanku. – Trymaj, dopomože.

Pyty meni zovsim ne xotilośa, ale Hlok napolehlyvo vsunuv meni ću banočku i žestom nakazav vypyty odnym maxom. Ja znexoťa zrobyv te i tut že vidčuv, jak po stravoxodu zastrumeniv vohńanyj strumočok. Za sekundu v žyvoti utvorylośa pekeľne ozero.

–Ščo za hydota? – xotiloś pľunuty. A šče vyťahnuty jazyka ta reteľno joho vyčystyty.

Ne vstyh skazaty šče ščoś ujidlyve, jak v holovi projasnylośa i tilo stalo jakymoś... hnučkym, čy ščo.

–Polehšalo? Davaj pirnaj v otvir! Ne zvolikaj! – ľasnuv mene po spyni Hlok, a sam pospišyv heť z kimnaty.

I ja pirnuv na svoju durnu holovu! Naviščo zrobyv te bukvaľno?

Otže, vpav na pidlohu nyžńoji kimnaty, nemov mišok z borošnom, pry tomu leď ne zlamav obydvi nohy. Pidńav u povitŕa kupu pylu i lajky, čym naľakav jakuś ľudynu z mečem u ruci.

–Nixaz tebja poďeri! – vypľunuv z sebe neznajomeć. – Eto čo za krivomordaja xŕeń?

Čolovik javno ne očikuvav na moju raptovu pojavu j instynktyvno ziščulyvśa. Vin napruženo podyvyvśa kudyś ubik. Ja prostežyv joho pohľad i pobačyv ostoroń, za jaščykamy, dvox ozbrojenyx ľudej.

–Končaj! – kynuv odyn z nyx i vidvernuvśa, povertajučyś do nezaveršenyx sprav.

«Ščo to za «končaj»? – promajnulo v mojij holovi. Podibna fraza mene roznervuvala. Deń i bez toho vydavśa zaklopotanym.

My zavmerly odyn naproty odnoho. Čolovjaha, jakomu kynuly nakaz, oščyryvśa ta oblyzav peresoxli huby. Nu typovyj pes – xočeš kistku, kusaj koho tobi ukažuť.

Vid peršoho vypadu ja uxylyvśa. Ne xvatalo, ščob teper moja holova pokotylaśa po pidlozi, jak u toho xoďačoho merća zi sxodiv. Druhyj udar paryruvav dubynkoju. Tut že zrobyv kuľbit pid nohy suprotyvnykovi. Vin zdyvovano pidviv brovy, dyvľačyś na moji ruxy… Potim mľavo neoxoče zamaxnuvśa… i propustyv udar dubynoju po svojij potylyci.

Počuvšy hluxyj zvuk padinńa, voroža paročka, jaka kopyrsalaśa biľa jaščykiv, obernulaśa ta mytťevo ocinyvšy sytuaciju kynulaśa v bij.

–Ot himńuky! Ščo ja vam zrobyv? – xoč i kryknuv te, ale, česno kažučy, vyjasńaty ščo do čoho ne zbyravśa.

V holovi načebto kľamknulo, i ja perestav vidčuvaty sebe rozhublenym divčyśkom, mytťevo peretvoŕujučyś na… na jakohoś sposterihača za vlasnym tilom. Dyvne vidčutťa! Duže dyvne!

Ruky, nohy, tilo – vse ruxaloś same soboju, bez nakaziv, bez rozraxunkiv, niby znalo ščo robyty. Otže kynuvśa do ležačoho na pidlozi xlopća, vyxopyv z-za pojasa joho niž ta v odyn strybok opynyvśa biľa toho čolovika, ščo viddavav nakaz. Pidnyrnuv pid joho ruku z mečem, a potim vpevnenym ruxom (zvidky tiľky tomu navčyvśa) vsadyv noža v stehno i prokrutyv ščosyly. Ľudyna dyko zavyla i zvalylaśa na pidlohu. Max dubyny i jiji kineć z xrustom vletiv jomu v nis. Deś vseredyni splyvlo «povidomlenńa», ščo cym udarom ja joho vbyv.

I nijakoho žaľu! Vony napaly – ja zaxyščavśa!

Tretij čolovjaha javno rozhubyvśa. Vin zrobyv jakyjś nevpevnenyj krok v mij bik, skosa pohľadajučy na svojix tovaryšiv, a potim… kynuvśa navťoky. Biľa samyx dverej joho zustriv Hlok. I tiľky teper ja zrozumiv, čomu joho prozvaly Nožykom.

–A ty, paŕeń, vižu ne robkij! – Hlok pokinčyvšy z tretim napadnykom, rušyv do mene. Vin podyvyvśa na tila inšyx ľudej i prysvysnuv: – Ničjeho śebje! Tak eto ž Kurbat Meščerskij. Ot suka ridkisna!.. I sprytno ty joho prykinčyv! Tak kažeš, ščo sam z Temnovodďa?

Moji ruky vse šče dribno tremtily. Ale ne vid pereľaku. Skoriš vid zadovolenńa… Niby vony skučyly za podibnoju spravoju i teper smakuvaly podrobyci bijky. Rozum že vidmovľavśa pryjmaty informaciju pro škoduvanńa za vbytymy. Bucimto ce zrobyv xtoś storonnij. I do reči ja ne namahavśa znajty vypravdanńa… ne burmotiv pid nis frazy, na kštalt: «Ta vony xotily vbyty mene, ot i polučyly u vidpoviď»!

Dyvno! Ce duže i duže dyvno! Vzahali, xto ja?

–Harazd, davaj duj k Amanďe! – promovyv Hlok, vytyrajučy svoho noža. – Nado orhanizovať evakuaciju. Kľemjenta nam uže ńe vjernuť, a bjez ńeho alodu końec!

Ja vtupyvśa v Hloka. Deś v hlybyni mozku zavorušylaś jakaś dumka… jakiś spohady… Zdavalośa šče trišky napružytyśa, i vse stane na svoji misća.

–Nu i huľka u ťebja na baškje! – proburmotiv Hlok. – Xorošo priložylśa!.. Vśo, ja za svoimi braťjami. I ty ńe spi!

Vin popravyv svij kilt, zmovnyćky pidmorhnuv i kynuvśa bihty.

Hiberlinhy, – majnulo v mojij holovi. – Inhos… alod… Kanija…

Spolox… rozum zakrutylośa dzygoju, vyťahajučy zi svojix netriv jakiś spohady.

Hlok – ce hiberlinh! – dumka jasna, jak svitlo. – Tak, ce puxke voloxate medveža, čy Nixaz joho znaje xto šče – spravžnisińkyj hiberlinh!.. Stryvaj! Ja skazav «Nixaz»… To ščo za štuka?

I tut vse rozsijalośa, nemov tuman vid vitru. Ja rozdratovano žburnuv dubynu.

Vyberuś zvidsy… tobto, jakščo vyberuś zvidsy, treba bude sebe pomučaty, ta sprobuvaty rozibratyśa… Tak ne pide, druže, jak-tam-tebe-zvaty! Ce nenormaľno! Ce ne pravyľno!

Ja naxylyvśa, ta zńav z pojasa mertvoho Kurbata niž. Potim pidibrav luk ta sahajdak zi strilamy. Ruky sami «zahraly» na ťatyvi, pereviŕajučy jiji mić. Očevydno moje tilo žyve svojim vlasnym žytťam… A vono vzahali moje tilo? Čoho ja dyvujuś tomu, ščo vono robyť?

Pered očyma raptom splyvlo dyvne marevo, sxože na davnij spohad: nič, palajuči korabli, veresk staly sxreščenyx miž soboju mečiv, čyjiś kryky... I tut že vse propalo.

Ščoś mij mozok vyčavľuje jakiś kroxy. A šče čomuś zdajeťśa, ščo do śohodnišńoho momentu meni ne pryxodyloś v svojemu žytti kohoś vbyvaty. Odnak zvidky todi bojovi navyčky? Zvidky počutťa rozdvojenosti?

Z cymy dumkamy ja spustyvśa v nastupnyj kimnatu.............................................





Рейтинг работы: 0
Количество рецензий: 0
Количество сообщений: 0
Количество просмотров: 17
© 12.01.2018 О. Меньшов
Свидетельство о публикации: izba-2018-2166157

Рубрика произведения: Проза -> Фэнтези
Оценки: отлично 0, интересно 0, не заинтересовало 0












1